O gece kimse Kerem’den sonra konuyu tekrar açmadı.
Ama konuşulmayan şeyler, konuşulanlardan daha gürültülüydü.
Bora sürekli ortamı dağıtmaya çalışıyordu.
“YETER ARTIK GERGİNLİK.”
Yankı hemen destek verdi.
“EVET, EĞLENELİM.”
Emir televizyona bakıp:
“Denge sağlanmalı.”
Atlas pencereye yaslanmıştı.
“Geçici durum.”
Sarp ise her zamanki gibi kısa konuştu:
“Geçer.”
Ama Güneş onların sesini uzaktan duyuyordu.
Asıl duyduğu şey…
Ayaz’ın sessizliği idi.
—
Bir süre sonra herkes dağıldı.
Ev boşaldığında sadece Ayaz ve Güneş kaldı.
Bora son çıkarken bağırdı:
“YARIN ANTRENMAN VAR!”
Yankı:
DRAM DEVAM EDER
Emir:
Planlandı.
Atlas:
Hazır olun.
Sarp:
Görüşürüz.
Kapı kapanınca ev tamamen sessizleşti.
Güneş derin nefes aldı.
“Bugün çok fazlaydı.”
Ayaz ona baktı.
“Evet.”
Bir süre sustular.
Güneş yere baktı.
“Kerem…”
Ayaz hemen:
“Onu unut.”
Güneş başını kaldırdı.
“Kolay değil.”
Ayaz bir adım yaklaştı.
“Benim için kolay.”
Güneş kaşını kaldırdı.
“Senin için her şey kolay.”
Ayaz kısa bir nefes verdi.
“Hayır.”
Sonra daha yumuşak:
“Sen hariç.”
Bu cümle Güneş’i durdurdu.
Kalbi bir anlığına sessizleşti.
—
Ayaz devam etti:
“Bugün onu dinlediğinde…”
Durdu.
“Bir an…”
Gözlerini kaçırdı.
“…benden uzaklaştığını düşündüm.”
Güneş hemen başını salladı.
“Hayır.”
“Ben uzaklaşmadım.”
Ayaz ona baktı.
“Emin misin?”
Güneş bir adım yaklaştı.
“Ben buradayım.”
Sessizlik oldu.
Ama bu sessizlik önceki gibi ağır değildi.
Daha yumuşaktı.
Daha gerçekti.
Ayaz yavaşça nefes verdi.
“Tamam.”
Ama hâlâ gitmiyordu.
—
Güneş bir süre sonra koltuğa oturdu.
“Bu kadar şeyi nasıl aynı anda taşıyorsun?”
Ayaz karşısına oturdu.
“Alıştım.”
Güneş ona baktı.
“Ben alışamadım.”
Ayaz hafifçe gülümsedi.
“Zamanla alışacaksın.”
Güneş başını salladı.
“Bazı şeylere alışmak istemiyorum.”
Ayaz kaşını kaldırdı.
“Mesela?”
Güneş birkaç saniye sustu.
Sonra çok net:
“Senin yokluğuna.”
Ayaz’ın ifadesi değişti.
Bir an durdu.
Sonra çok sessizce:
“Ben de.”
dedi.
Ve ilk kez o an ikisi de aynı şeyi düşündü.
Bu sadece bir takım meselesi değildi.
Sadece bir sır da değildi.
Bu, birbirine bağlanan iki hayatın başlangıcıydı.
—
Ertesi gün sabah antrenman vardı.
Ama artık hiçbir şey eskisi gibi değildi.
Güneş içeri girdiğinde herkes ona baktı.
Ama bu bakışlar farklıydı.
Şaşkınlık yoktu.
Yargı yoktu.
Sadece kabul vardı.
Bora elini kaldırdı.
“HOŞ GELDİN.”
Yankı bağırdı:
“RESMİ GÜNEŞ!”
Emir:
Sistem güncellendi.
Atlas:
Normalleşme.
Sarp:
Başladık.
Ayaz ise sadece Güneş’e baktı.
Ve küçük bir gülümseme verdi.
Güneş ilk kez korkmadı.
Çünkü artık kaçacak bir şey yoktu.
Ve o da artık kaçmak istemiyordu.