Kimse konuşmadı.
Gerçekten.
Salon tamamen sessizdi.
Televizyonun arka plandaki düşük sesi bile uzak geliyordu artık.
Çünkü herkes sadece Güneş’e bakıyordu.
Peruksuz haline.
Gerçek haline.
Bora ilk nefes alan kişi oldu.
“…ne?”
Güneş ellerini birbirine kenetledi.
Kalbi o kadar hızlı atıyordu ki sanki herkes duyabilirdi.
Yankı hâlâ donmuştu.
“Bir dakika…”
Emir gözlüğünü çıkardı.
Bu, onun gerçekten şaşırdığını gösterirdi.
Atlas sessizce bakıyordu.
Sarp ise ilk kez tamamen kelimesiz kalmıştı.
Ayaz yanında oturuyordu.
Sessiz.
Ama geri çekilmiyordu.
Bu, Güneş’in biraz daha güçlü durmasını sağladı.
Güneş yavaşça konuşmaya başladı.
“Başta sadece birkaç haftalık sandım.”
Sesi titriyordu ama devam etti.
“Arda iyileşene kadar oynayacaktım.”
Bora sonunda oturduğu yerden doğruldu.
“Sen…”
Durdu.
Sonra tekrar:
“Sen gerçekten kız mısın?”
Yankı anında bağırdı:
“BORA BU NASIL SORU?!”
“ŞOKTAYIM LAN!”
Güneş istemsizce gülümsedi.
Bu, ortamın biraz nefes almasını sağladı.
Ama Emir hâlâ düşünüyordu.
“Demek bu yüzden…”
Atlas başını salladı.
“Hareketleri farklıydı.”
Sarp kısa bir nefes verdi.
“Ben şüphelenmiştim.”
Güneş şaşkınlıkla ona baktı.
“Ne?”
Sarp omuz silkti.
“Kesin değildim.”
Yankı aniden ayağa kalktı.
“BEN DİYORDUM ZATEN BUNDA BİR GİZEM VAR DİYE!”
Bora hemen:
“YANKI SEN HER ŞEYE GİZEM DİYORSUN.”
“AMA BU GERÇEKMİŞ!”
Güneş istemsizce güldü.
Ve o an biraz daha rahatladı.
Çünkü kimse bağırmıyordu.
Kimse nefret etmiyordu.
Kimse gitmiyordu.
—
Sonra Bora’nın bakışları Ayaz’a kaydı.
Ve bir anda yüzündeki ifade değişti.
“BİR DAKİKA.”
Ayaz sakin şekilde baktı.
Bora parmağıyla onu gösterdi.
“SEN BİLİYORDUN.”
Salon yine sustu.
Yankı’nın ağzı açıldı.
“OFF.”
Emir:
Mantıklı.
Atlas:
Açıklıyor.
Sarp:
Biliyordu zaten.
Ayaz geri çekilmedi.
“Evet.”
Bora koltuğa çöktü.
“Ben hiçbir şey anlamamışım.”
Yankı dramatik şekilde yere oturdu.
“BENİM HAYATIM YALAN.”
Güneş gülmemek için dudağını ısırdı.
Ama sonra Bora tekrar ciddileşti.
“Bir dakika…”
Bakışları Güneş ile Ayaz arasında gidip geldi.
“Dur.”
Yankı bir anda bağırdı:
“LAN YOKSA—”
Ayaz gözlerini kapattı.
“Yankı sus.”
Ama artık çok geçti.
Çünkü herkes anlamaya başlamıştı.
Emir gözlüğünü tekrar taktı.
“Davranış değişimleri mantıklı.”
Atlas:
Yakınlık açıklanıyor.
Sarp:
Barizdi.
Güneş yüzünü kapattı.
“Yer yarılsa da içine girsem.”
Bora şok içinde Ayaz’a baktı.
“Sen…”
Sonra Güneş’e.
“Ve sen…”
Yankı çığlık attı:
“BEN DİYORDUMMMMM!”
Ayaz sonunda dayanamadı.
“Tamam evet.”
Salon yine sustu.
Ve bu kez herkes gerçekten dondu.
Ayaz rahatça arkasına yaslandı.
“Birbirimizden hoşlanıyoruz.”
Bora yastığı yüzüne bastı.
“BEN BUNU KALDIRAMIYORUM.”
Yankı yerde dönüyordu artık.
“BU DİZİDEN ÇIKMIŞ GİBİ.”
Emir:
Beklenmedik değil.
Atlas:
Uyumlu.
Sarp:
Sonunda söylediler.
Güneş başını kaldırıp arkadaşlarına baktı.
Ve ilk kez…
gerçekten korkusunun biraz geçtiğini hissetti.
Çünkü herkes şok olmuştu.
Ama hiçbiri onu bırakmamıştı.
Sonra Bora yavaşça doğruldu.
Ve çok ciddi bir sesle:
“Bir saniye.”
Güneş yeniden gerildi.
Bora kaşlarını çattı.
“Demek benim takımımda gizlice kız vardı.”
Güneş nefesini tuttu.
Bora birkaç saniye baktı.
Sonra aniden sırıttı.
“Bu aşırı havalı.”
Güneş şaşkınlıkla güldü.
Yankı tekrar bağırdı:
“BİZİM TAKIM TARİHE GEÇECEK.”
Ve o an…
ilk kez herkes birlikte güldü.