Ertesi sabah Güneş’in aklında tek bir düşünce vardı:
Daha fazla saklayamam.
Okula giderken bile içi huzursuzdu.
Çünkü artık sadece Ayaz bilmiyordu.
Kerem biliyordu.
Tehlike büyüyordu.
Ve takım…
gerçeği hak ediyordu.
—
Antrenmandan sonra herkes dağılmaya hazırlanırken Güneş sonunda Ayaz’ın kolunu tuttu.
“Konuşmamız lazım.”
Ayaz hemen ciddileşti.
“Ne oldu?”
Güneş etrafa baktı.
Kimse dinlemiyordu.
“Ben söylemek istiyorum.”
Ayaz’ın yüzü anında değişti.
“Neyi?”
“Gerçeği.”
Ayaz direkt başını salladı.
“Hayır.”
Güneş kaşlarını çattı.
“Niye?”
Ayaz sesini düşürdü.
“Çünkü riskli.”
“Zaten riskin içindeyiz.”
Ayaz yaklaşarak konuştu:
“Güneş.”
Gerçek adıyla söylemesi bile Güneş’in kalbini etkiliyordu.
“Açıklarsan her şey değişir.”
Güneş yavaşça başını salladı.
“Biliyorum.”
“Öyleyse neden?”
Güneş birkaç saniye sustu.
Sonra çok sessiz şekilde:
“Çünkü onlara yalan söylüyormuş gibi hissediyorum.”
Ayaz cevap veremedi.
Çünkü bunu anlıyordu.
Güneş devam etti:
“Onlar beni korudu.”
Bora.
Yankı.
Emir.
Atlas.
Sarp.
“Hepsi beni ailesi gibi gördü.”
Sesi hafif titredi.
“Ve ben sürekli rol yapıyorum.”
Ayaz iç çekti.
Bir süre sessiz kaldı.
Sonra istemeden de olsa sordu:
“Emin misin?”
Güneş bu kez hiç duraksamadı.
“Evet.”
Ayaz gözlerini kapattı.
Sanki içinden savaş veriyordu.
Çünkü onu korumak istiyordu.
Ama aynı zamanda Güneş’in bu yükü taşımaktan yorulduğunu da görüyordu.
Sonunda yavaşça başını salladı.
“Tamam.”
Güneş şaşkınlıkla baktı.
“Tamam mı?”
Ayaz hafifçe gülümsedi.
“Yanında olurum.”
—
Akşam herkes Bora’nın evinde toplandı.
Salon her zamanki gibi kaostu.
Yankı koltuğa ters oturmuştu.
Bora mutfaktan abur cubur taşıyordu.
Emir televizyonun sesini ayarlıyordu.
Atlas pencere kenarında oturuyordu.
Sarp sessizce telefonundaydı.
Ama Ayaz normalden fazla sessizdi.
Ve bu, herkesin dikkatini çekmişti.
Bora sonunda sordu:
“Tamam… neden toplandık?”
Yankı direkt:
“BENCE BUNLAR SEVGİLİ OLDU.”
Güneş anında öksürdü.
Ayaz gözlerini devirdi.
Emir:
Olasılık yüksek.
Atlas:
Davranışlar değişti.
Sarp:
Belliydi.
“Hayır!” dedi Güneş fazla hızlı şekilde.
Ve bu cevap herkesi daha çok şüphelendirdi.
Bora sırıtıyordu.
“Tamam… o zaman konu ne?”
O an Güneş’in boğazı düğümlendi.
Ayaz yan tarafta ona baktı.
Sessizce.
Destek verir gibi.
Güneş derin nefes aldı.
“Ben…”
Sesi beklediğinden daha zayıf çıktı.
Herkes sustu.
İlk kez gerçekten sessiz olmuşlardı.
Güneş ellerini birbirine geçirdi.
“Size bir şey söylemem lazım.”
Yankı’nın yüzündeki gülümseme hafif kayboldu.
Bora ciddileşti.
Emir dikkat kesildi.
Atlas gözlerini kaldırdı.
Sarp telefonu bıraktı.
Güneş devam etmeye çalıştı.
“Ama önce…”
Durdu.
Kalbi deli gibi atıyordu.
Ayaz hafifçe dizine dokundu.
Sakin ol der gibi.
Güneş gözlerini kısa süreliğine kapattı.
“Arda’yı biliyorsunuz.”
Bora başını salladı.
“Senin kardeşin.”
“Evet.”
Güneş yutkundu.
“Onun bursu… bizim için çok önemliydi.”
Emir dikkatle dinliyordu artık.
Güneş devam etti:
“Ve bir gün…”
Sesi titredi.
“Bir gün sakatlandı.”
O an odadaki hava değişti.
Bora’nın yüzü düştü.
Yankı sessizleşti.
Atlas dikkatle bakıyordu.
Sarp kaşlarını çattı.
Güneş nefes aldı.
“Turnuvaya çıkamazsa bursu kaybedecekti.”
Ayaz gözlerini hiç ondan ayırmıyordu.
Güneş yavaşça peruğuna dokundu.
Eli titriyordu.
“Ben de…”
Bir saniye sustu.
Sonra çok daha sessiz:
“…yerine geçtim.”
Kimse anlamadı önce.
Sadece baktılar.
Güneş yavaşça peruğu çıkardı.
Salon tamamen sessizleşti.
Saçları omuzlarına döküldü.
Ve ilk kez…
saklanmadı.
Bora’nın ağzı açık kaldı.
Yankı gözlerini kırpmayı unuttu.
Emir tamamen durmuştu.
Atlas şaşkınlıkla baktı.
Sarp sadece dondu.
Güneş kısık sesle:
“Ben Cem değilim.”
dedi.
Sonra ilk kez tamamen dürüst şekilde:
“Ben Güneş’im.”