Ayaz’ın eli sıcaktı.
Güneş bunu fark ettiği an daha da gerildi.
Çünkü ilk kez biriyle böyle yürüyordu.
Sessizce.
Sakince.
Ve garip olan şey…
bunun doğru hissettirmesiydi.
Güneş yavaşça ona baktı.
“Ayaz.”
“Hm?”
“Elimi bırak.”
Ayaz hiç düşünmeden cevap verdi:
“Hayır.”
Güneş istemsizce güldü.
“İnatçısın.”
Ayaz hafifçe omuz silkti.
“Senin yüzünden.”
Bu cümle Güneş’in kalbini yine hızlandırdı.
“Her şeyi bana bağlıyorsun.”
“Çünkü öyle.”
Güneş gözlerini devirdi ama gülümsemesini saklayamadı.
Ve Ayaz bunu görünce birkaç saniye boyunca sadece ona baktı.
Sanki gerçekten bakmaya doyamıyordu.
—
Sokağın sonunda yollar ayrılıyordu.
Güneş yavaşladı.
“Ben buradan gidiyorum.”
Ayaz elini hâlâ bırakmamıştı.
“Biliyorum.”
“Ama bırakmıyorsun.”
Ayaz sonunda durdu.
Güneş’e doğru döndü.
Sokak lambasının ışığı gözlerine vuruyordu.
Ve ilk kez biraz gergin görünüyordu.
“Bir şey soracağım.”
Güneş dikkatlice baktı.
“Ne?”
Ayaz birkaç saniye sustu.
Sonra:
“Pişman mısın?”
Güneş dondu.
“Ne için?”
“Benden hoşlandığını söylediğin için.”
O an Güneş’in içi yumuşadı.
Çünkü Ayaz bunu söylerken gerçekten emin olmak istiyor gibiydi.
Savunmasızdı.
Ve bu, onu daha gerçek yapıyordu.
Güneş yavaşça başını salladı.
“Hayır.”
Ayaz gözlerini ondan ayırmadı.
“Emin misin?”
Güneş hafifçe gülümsedi.
“Sen?”
Ayaz cevabı hiç düşünmedi.
“Hiç değil.”
Sessizlik oldu.
Ama güzel bir sessizlikti.
Güneş istemsizce biraz daha yaklaştı.
Ayaz da geri çekilmedi.
İkisi artık çok yakındı.
Kalp atışları duyulacak kadar.
Güneş nefesini tuttu.
Ayaz’ın bakışları dudaklarına kaydı.
Sonra tekrar gözlerine.
Ve o an…
telefon sesi ikisini de sıçrattı.
Güneş hızla geri çekildi.
Telefonu çaldıran kişi Bora’ydı.
Ayaz sinirle nefes verdi.
Güneş kahkahayı zor tuttu.
“Açsana.”
Ayaz telefonu açtı.
“Ne var?”
Bora’nın sesi direkt bağırıyordu:
“SİZ NEREDESİNİZ?!”
Ayaz gözlerini kapattı.
“Evimize gidiyoruz.”
“BİZİM BİR TEORİMİZ VAR.”
“İlgilenmiyorum.”
“YANKI DİYOR Kİ EL ELE TUTUŞMUŞ OLABİLİRSİNİZ.”
Ayaz kısa bir sessizlikten sonra:
“…doğru.”
dedi.
Güneş’in gözleri büyüdü.
“AYAZ!”
Telefondan Yankı’nın çığlığı geldi:
“BEN HAKLIYMIŞIMMMMM!”
Emir:
Veri doğrulandı.
Atlas:
Beklenen sonuç.
Sarp:
Sonunda.
Ayaz telefonu kapattı.
Güneş ona inanamaz halde bakıyordu.
“Niye söyledin?!”
Ayaz rahatça:
“Çünkü doğru.”
“Sen çıldırmışsın.”
Ayaz hafifçe gülümsedi.
“Biraz.”
—
Gece eve döndüğünde Güneş yatağa uzandı.
Ama uyuyamıyordu.
Sürekli aynı anı düşünüyordu.
Ayaz’ın eli.
Bakışı.
Gerçek adıyla seslenmesi.
Telefonu titreşti.
Mesaj.
Ayaz:
“Bu arada.”
Güneş:
Ne?
Birkaç saniye sonra cevap geldi.
“Elini bırakmak istemedim.”
Güneş’in yüzü istemsizce kızardı.
Telefonu göğsüne koyup tavana baktı.
Ve ilk kez…
bu kadar mutlu olmaktan korktu.