Deponun o dar, loş ve kutularla dolu karanlığında dışarıdaki bas sesleri sadece boğuk bir ritimden ibaretti. Doruk’un hırçın dokunuşları ve dudaklarındaki o yakıcı öfke, içimdeki tüm mantığı saniyeler içinde unufak etmişti. Sırtım deponun soğuk duvarına yaslıyken, onun devasa gövdesinin sıcaklığı adeta nefesimi kesiyordu. Aramızdaki bu tehlikeli oyun, her an ikimizi de yutabilecek bir girdaba dönüşmüştü.
Tam o sırada, deponun kilitli ahşap kapısı dışarıdan çok sert bir şekilde yumruklandı.
"Doruk! İçeride olduğunu biliyorum, hemen aç şu kapıyı!"
Dışarıdan gelen ses Asya’ya aitti. Sesi öfkeden ve kıskançlıktan titriyordu. "O kızı oraya soktuğunu gördüm! Doruk, eğer o kapıyı açmazsan dışarıdaki korumalara kilidi kırdırırım!"
Duyduğum sesle birlikte donakaldım. Doruk’un dudakları boynumda duraksadı. O simsiyah gözlerini yavaşça yukarı kaldırıp gözlerime kilitlediğinde, içindeki o vahşi ve karanlık ifadenin daha da derinleştiğini gördüm. Gitmeye ya da kapıyı açmaya hiç niyeti yokmuş gibi duruyordu. Aksine, Asya’nın dışarıdaki bağırışları onun inadını ve hırsını daha da körüklemişti.
"Doruk... Bırak, kapıyı kıracaklar," diye fısıldadım nefes nefese. Sesim hem alkolün hem de korkunun etkisiyle pürüzlü çıkıyordu. "Herkes bizi öğrenecek."
"Öğrensinler," dedi Doruk, sesi adeta bir aslanın kükremesi gibi derinden ve tehlikeli geliyordu. "Kim umrumda sanki? Kim bana hesap sorabilir?"
Elini elbisemin kumaşı üzerinde daha sert, daha sahiplenici bir şekilde kaydırdı. Dışarıdaki tehdit aramızdaki o yasak çekimi bitirmek yerine, bizi tamamen geri dönüşü olmayan bir uçurumun kenarına sürüklemişti. Doruk, Asya’nın kapıyı yumruklayan seslerine inat, beni belimden kavrayıp kendine daha da sertçe mühürledi.
Bu gece bu depodan çıktığımızda hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Ne lisenin o eski hesap hesaplaşmaları ne de üniversitenin bu sahte kalabalığı bizi durdurabilirdi. Biz artık kendi cehennemimizde, kendi kurallarımızla yanıyorduk