Bölüm 4

Gecenin bir yerinde, nefesim boğazıma düğümlenerek uyandım. Odam karanlıktı ama karanlık… normal değildi. Sanki duvarlar nefes alıyordu. Sanki ben uyurken bir şey içeri girmişti.Gözlerimi kırpmadan baktım. Yatağımın ayak ucunda bir gölge vardı. Kıpırdamıyordu ama… beni izlediğini hissediyordum.“Bu gerçek değil,” demek istedim. Dilimi oynatamadım. Sanki biri çenemi tutuyordu.Gölge başını yana eğdi. Kurt gibi kokladı beni. Ama kurt değildi. İnsan hiç değildi. Benim… içimdeki bir şeyin şekle bürünmüş hali gibiydi.Bir anda gözlerimin önünde görüntüler patladı: Ay ışığı. Kan. Toprağa saplanmış pençeler. Ve bir çığlık… benim olup olmadığını bile anlayamadım.Gölge yok oldu. Ama odanın köşesinde hâlâ bir çift göz parlıyordu. Gözlerimi kapadım. Açtığımda sabah olmuştu.Ama o gözlerin izi… hâlâ duvarda duruyordu. Sanki bana fısıldıyordu:“Bu sadece başlangıç.”Ve ben ilk kez… kendi içimde bir şeyin uyandığını hissettim. Kurt tarafım değil. O daha sessiz. Bu başka bir şey. Beni izleyen, beni bilen, beni bekleyen bir karanlık.---