Bölüm 5

Camdan Giren YabancıUyku ağırdı ama içimde bir huzursuzluk vardı. Sanki biri beni izliyordu. Sonra bir ses duydum.Tık.Gözlerimi açtım. Cam… yavaşça yukarı kayıyordu.Kalbim boğazıma çıktı.Biri camı açıyor. Biri içeri giriyor.Yatağın içinde doğruldum, nefesim hızlandı.“Kim var orada…” dedim, sesim neredeyse çıkmadı. “Lütfen… biri mi var?”Gölgeler hareket etti. Ay ışığı bir yüzü aydınlattı.O. Adını söylemeye bile cesaret edemediğim o adam.Camdan içeri süzülmüş, odama adım atıyordu. Gözlerim büyüdü, boğazım düğümlendi.“Sen… burada ne yapıyorsun?” dedim. “Neden camdan girdin?”Ellerini kaldırdı, sakinleştirmeye çalışır gibi.“Sakin ol,” dedi fısıltıyla. “Sana zarar vermeye gelmedim.”“Böyle mi sakin olayım?” diye fısıldadım. “Gece yarısı odamdasın!”Bir adım attı. Ben geri çekildim.“Zaman kalmadı,” dedi. “Seni uyandırmam gerekiyordu.”“Neden? Ne oluyor?”Ay ışığı yüzüne vurduğunda gözlerinde bir anlığına… insan olmayan bir parıltı gördüm. Tüylerim diken diken oldu.“Bu gece dönüşeceksin,” dedi. “Burada kalamazsın.”Bir an beynim durdu.“Dönüşmek mi? Neyden bahsediyorsun? Ben… normalim.”Başını yavaşça salladı.“Hayır. Değilsin. İçindeki şey uyanıyor. İlk dönüşümün kontrolsüz olacak. Seni korumam gerek.”Güldüm. Ama o gülüş boğazımda kırıldı.“Kurt mu olacağım yani? Bu… bu saçmalık.”Ama içimde bir yer… Son günlerdeki rüyalar… Garip iştahım… Duyularımın keskinleşmesi…Hepsi bir anda zihnime doldu.“Bunları… nereden biliyorsun?” dedim fısıltıyla.Gözlerimin içine baktı.“Çünkü ben de yaşadım. Ve seni yalnız bırakmayacağım.”O an korkumun yerini başka bir şey aldı: Gerçeği öğrenme isteği.---