Bölüm 3

Sudan çıktığımda tenimdeki soğukluk titretmedi beni. Asıl tuhaf olan, kıyıya doğru yürürken kurdun hâlâ orada duruyor olmasıydı. Ama üstümü giymek için eğilip doğrulduğumda… yoktu.Sanki hiç orada olmamış gibi.Ayak izleri bile yoktu. Bu beni ürkütmeliydi, biliyorum. Ama yine korkmadım. Bu da beni daha çok rahatsız etti.Üstümü giyerken kendi kendime mırıldandım: “Ben neden böyleyim?”Gölün sessizliği içime çökmüştü. Bir süre suya baktım, sonra eve doğru yürümeye başladım.*Eve dönerken düşüncelerim dağıldı. Hayatımın geri kalan kısmı, göldeki o an kadar gizemli değildi.Annemle babam… Trafik kazasında öldüklerinde on dört yaşındaydım. O günden beri yalnızım. Yalnız derken… gerçekten yalnız değilim aslında. Üniversitede grafik tasarım okuyorum. Küçük bir evde, yakın arkadaşım Dilan’la yaşıyorum. O benim için aile gibi.Ama yine de… içimde hep bir boşluk var. Nedenini bilmediğim bir eksiklik.Belki de bu yüzden göle geliyorum. Su beni sakinleştiriyor. Beni ben yapıyor.Eve vardığımda Dilan mutfakta bir şeyler karıştırıyordu.“Yine göle mi gittin?” dedi. “Üstün ıslak, üşüteceksin kızım.”Gülümsedim. “İyiyim, merak etme.”Dolaptan bir şeyler çıkardım. Aç olduğumu o an fark ettim. Basit bir şey yaptım: makarna. Her zamanki gibi fazla düşünmeden, hızlıca.Yemek yerken aklım hâlâ o kurttaydı. Gözleri… Bakışı… Gitmemesi… Ve benim korkmamam.Bu normal değildi.Ama normal olan neydi ki?*Yemekten sonra duş aldım. Sıcak su omuzlarımdaki gerginliği biraz olsun aldı. Sonra odama geçtim. Yatağa uzandığımda yorgunluk bir anda çöktü.Gözlerimi kapatırken aklımdan son geçen şey, göldeki o sessiz bakıştı.Kurdun gözleri. Ve içimdeki o tuhaf, açıklayamadığım çekim.Uyku beni yavaşça içine çekti. Ama içimde bir his vardı:Bu sadece başlangıç.