Eylül eve döndüğünde hava kararmıştı.
Yol boyunca tek bir şeyi düşünmüştü.
18 Eylül.
Derin’in öldüğü gün.
Ve o günün sabahında Derin’in söylediği, yıllardır hatırlayamadığı cümle.
“Eğer bugün sana bir şey olursa, sakın…”
Gerisi yoktu.
Ne kadar düşünürse düşünsün devamını hatırlayamıyordu.
Eylül odasına girdi.
Çantasını yatağın üzerine bıraktı.
Derin’in evinden aldığı defteri çıkardı.
Bir süre kapağına baktı.
Sonra defteri açtı.
17 Eylül tarihli sayfaya tekrar göz gezdirdi.
“Eğer bunu okuyorsan, işler planladığım gibi gitmedi.”
Eylül sayfayı kapattı.
Bugün daha fazla düşünmek istemiyordu.
Yatağına uzandı.
Gözlerini kapattığında aklına yine o sabah geldi.
14 Eylül.
Okulun ilk günü.
Derin’in yalnız oturduğu sıra.
Barış’ın ona söyledikleri.
Ve kendisinin Derin’in yanına gidişi.
Eylül gözlerini açtı.
O an tuhaf bir hisse kapıldı.
Sanki o gün gerçekten oradaydı.
Derin’in sesi hâlâ kulaklarındaydı.
“Alıştım.”
Eylül birkaç saniye sonra yeniden uykuya daldı.
Sabah uyandığında güneş odasına vuruyordu.
Eylül yatağından kalktı.
Her şey normal görünüyordu.
Telefonunu aldı.
Tarihe baktı.
- 2026.
Bir süre öylece durdu.
Sonra komodinin üzerindeki çerçeve gözüne ilişti.
Çerçevenin içinde kendisi ve Derin’in eski bir fotoğrafı vardı.
Eylül fotoğrafı eline aldı.
Bir anda kaşları çatıldı.
Fotoğrafın arkasında yazı vardı.
Daha önce yoktu.
Çerçeveyi ters çevirdi.
El yazısıyla yazılmış tek bir cümle duruyordu:
“14 Eylül. İlk kez gerçekten konuştuğumuz gün.”
Eylül’ün kalbi hızlandı.
Fotoğrafı masanın üzerine bıraktı.
Tekrar aldı.
Yazıya daha dikkatli baktı.
Bu…
Derin’in el yazısıydı.
Eylül odanın içinde birkaç adım attı.
“Ben bunu daha önce görmedim.”
Fotoğrafı hatırlıyordu.
Dört yıl boyunca defalarca eline almıştı.
Arkasında hiçbir şey yoktu.
Bundan emindi.
Ama şimdi vardı.
Eylül telefonunu çıkarıp fotoğrafın arkasını çekti.
Sonra bir an durdu.
Aklına gece gördüğü rüya geldi.
14 Eylül.
Derin’le yaptığı konuşma.
Daha önce hiç sormadığı soru.
Eylül yavaşça yatağın kenarına oturdu.
“Yok artık…”
Bir ihtimal zihninde belirdi.
Ama bunu düşünmek bile saçma geliyordu.
Rüya sadece rüyaydı.
Geçmiş değişemezdi.
Değil mi?
Telefonu yeniden titredi.
Eylül ekrana baktı.
Bilinmeyen numaradan mesaj gelmişti.
“İlk değişikliği fark ettin.”
Eylül’ün yüzündeki bütün renk çekildi.
Hemen cevap yazdı.
“Sen bunu nasıl biliyorsun?”
Mesaj gönderildi.
Bu kez cevap beklemeden ikinci mesaj geldi.
“Çünkü sen hatırladıkça, geçmiş de hatırlıyor.”
Eylül ekrana bakakaldı.
Sonra üçüncü mesaj geldi.
“Bir dahaki sefere daha dikkatli ol.”
Eylül telefonu yavaşça yatağın üzerine bıraktı.
Artık bunun sıradan bir tesadüf olmadığını hissediyordu.
Ama henüz bilmediği bir şey vardı.
Bir sonraki rüyasında yapacağı küçük değişiklik, yalnızca bir fotoğrafın arkasındaki yazıyı değiştirmeyecekti.
Bir insanın hayatını değiştirecekti.