(27 Nisan 2011)
İLAHİ BAKIŞ AÇISI
Kerem, Emir ve İpek birlikte saklambaç oynuyorlardı. Daha sonra bir araba sesi duydular. Hepsi kapıya döndü çocukların. Yetimhaneye ne zaman bir araba gelse çocuklar heveslenirdi. Birileri onları evlat edinmeye mi geldi diye düşünürlerdi. Fakat bazen çocuk sahiplenmeye gelmezdi o arabalar. Yetimhaneye yeni gelen çocuklarda olurdu o arabaların içinde. Bu sefer de öyle olmuştu. Arabadan etrafa korku ile bakan, kahverengi saçlı, mavi gözlü bir kız indi.
Bu kızın elinde sıkı sıkı tuttuğu bir bebek vardı. El yapımı bir bebek. Yeni gelen kızın gözleri yaşlıydı. Kerem kızla göz göze geldiğinde içinde değişik hisler oluştuğunu hissetti. Kızla birlikte arabadan yetimhanenin müdürü de inmişti. Müdür kızın isminin Kardelen Şimşek olduğunu aramıza yeni katıldığını söyledi. İpek'in yanına gelip "Ona yatacağı yeri gosterip etrafi gezdirir misin?" diye sordu. İpek sevinçle ellerini çırpıp "Tabii ki" dedi.
"Merhaba ben İpek. Bu Emir, bu da Kerem. Biz buraya geldiğimiz ilk gün arkadaş olduk. İstersen sende bizimle takilabilirsin." diyerek Kardelen'e elini uzattı. Kardelen İpek'in elini tuttu. "Sizinle arkadaş olmak isterim." diye cevap verdi Kardelen.
Emir ellerini çırparak "Oleeyyyy" dedi.
"Hadi etrafı gezdirelim artık." dedi Kerem.
"Tamam. Ama önce bir şey soracağım. Sen ağladın mı?" diye sordu Kardelen'e. Kardelen başını aşağı yukarı salladı. "Nedenini söylemek ister misin?" dedi Emir yumuşak bir sesle. Kardelen bu sefer de başını sağa sola salladı. "Pekiiii... Ama ne zaman konuşmak istersen buradayız. Ben seni çok sevdim. Emin ol sende bizi seveceksin." dedi Emir büyük bir heyecanla.
(Yarım Saat Sonra)
"Sana bütün her yeri gezidirdigimize göre artık ebelemece oynayabiliriz." dedi İpek. Hepsi başıyla onayladı. Kardelen hariç hepsi aynı anda "Ebe degilim" diye bağırdı. Bu durumda Kardelen ebe secilmisti. Çocukların hepsi etrafa koşuşturmaya başladı. Kardelen Emir'in peşinden koşmaya başladı. Kardelen Emir'i, Emir Kerem'i, Kerem ise Kardelen'i ebeledi. Hiç kimse İpek'i ebeleyemedi. Kardelen İpek'e doğru koşarken başka bir çocuk ayağını Kardelen'in önüne uzatınca Kardelen yere düştü. Hemen hepsi Kardelen'in yanına koştu. İpek ve Emir Kardelen'i yerden kaldırmaya çalışırken Kerem Kardelen'e çelme takan çocuğun -çocuğun adı Fuat- üstüne yürümeye başladı.
"Neden kıza çelme taktın?" dedi Kerem.
"Canım istedi." diye cevapladı Fuat.
"Canın istedi öyle mi?" dedi Kerem. Çok sinirlenmişti. "O zaman bunu da benim canım istedi." deyip çocuğun suratına yumruğu geçirdi. Daha çocuk oldukları için çok güçlü değildi bu yumruğu. Fakat karşısındaki çocuk yumruktan dolayı yere yapıştı. Bütün çocuklar şaşkınlıkla bu ikiliye bakıyordu. Fuat yerden kalkıp Kerem'in üzerine yürüyünce Emir araya girdi. "Hoopp nereye kardeşim. Kerem'e ulaşabilmek için beni gecmelisin." dedi. O sırada Müdür binadan çıktı. Bütün çocuklar başka yerlere dağıldı bir anda. Hepsi müdürden korkuyordu. Bu olayda bu şekilde kapanmış oldu.
(16 Mart 2024)
Kardelen uyandığında saat daha gece 4 idi. Bugün kabus yerine çok güzel bir anısını görmüştü Kardelen. Yetimhaneye ilk gittiği gün. O zamandan beri hiç ayrılmamıştı bu dörtlü. Fakat şimdi aralarından biri kaybolmuştu. Kardelen dışarı çıkmaya karar verdi. Cadirdan çıkıp kamp sandalyelerinden birine oturdu. Yanan ateşi izlerken ormandan bir ses duydu. Ormana doğru dikkatle bakmaya başladı. Üst üste birkaç tıkırtı duydu. Korkmustu ama bu seslerin sebebinin Kerem olma şansı vardı. Hemen çadıra gidip çatal bıçakları koydukları yerden bir bıçak aldı. Yavaş yavaş ormana doğru yürümeye başladı. Elindeki bıçağı sıkı sıkı tutuyordu Kardelen.
Elinde telefonunun feneri ile ilerliyordu. Bir ses daha duydu. O tarafa doğru ilerlemeye başladı. "KEREM! SEN MISIN?" diye bağırdı Kardelen fakat hatamı yapmıştı bağırmakla emin değildi. Adım seslerinden bir şeyin ona doğru koşmaya başladığını anlamıştı Kardelen. Çadırlara doğru koşmaya başladı. Kardelen arkasındaki her neyse ona yaklaştığını hissetti. Fakat ne olduğuna dönüp bakacak cesareti bulamadı. Koşmaya devam etti...