Babamın dediği gibi oldu..
Akşam karanlık bastırınca gelip aldılar beni.
Bakkaldan ekmek alır gibi yada yaban gülünün aynı dediği gibi..
Satılmış küçük baş kurban gibi aldılar beni.
Arabadan inmemişti.
Şoför koltuğunda oturuyordu. Film kaplı camlar her şeyi çok gizleyemiyordu bazen. İnsanlık ve merhametin olmadığını buradan bakınca apaçık gözüküyordu.
Orta yaşlı bir adam geldi elindeki çantayı babama teslim etti. Babamın gözleri parıldadı adeta.
Babamın bakışları hissetmiş gibi perdenin arkasında ki bana döndü.
Ne olmuştu vicdanı mı sızlamıştı acaba?
Koluma dokunulmasıyla bakışlarımı elin sahibine döndü.
Esin..

"Abla.." Dedi sustu ne denirdi nasıl veda edilirdi ki.
"Bundan sonra o görev senin kardeşlerimi kolla gözet. Annemi üzme onun yükü ağır birde sen yük olma. Matematik sınavına hazırlanmayı unutma. O sınava gir ve kazan sonra kendi yolunu çiz. Güçlü kadın ol ayaklarının üstünde dur." Puslu bakışlarımı ondan çektim dudaklarımı ısırdım.
Bütün kardeşlerime baktım. En haylazında gözlerim durdu.

"Sen yaban gülü. Bir tek seni uyarıyorum o at hırsızından uzak dur. Derslerini ihmal etme." Yanağımdan akan yaş ile hepsi birden bana sarıldı.
Kapı açıldı.
Gözlerimi açarak onlardan ayrıldım.
Zeyno ve Ezo annemin ellerini öpüp onlarla da vedalaştım. Kenarda duran küçük çantamı alarak evden çıktım.
Babama çanta veren adam başıyla beni selamladı. Yüzünde ki hüzün bana acıdığından mıydı?
"Buyur kızım gidelim yolumuz uzun." Babamın yanımdan geçip gitmesiyle dalda kalan tek yaprak gibi hissetim kendimi.
Adam önde yürümeye başladı. Beklediğim dakikalar sonra ayaklarıma komut vererek ağır adımlarla ilerledim. Her adımda kendimi tembihleyerek yürüdüm.

"Arkana sakın bakma."
Bir adım daha attım.
"Bakarsan gidemezsin."
Bir adım daha attım.
"Eğ Esme... Kaderine boyun eğ Esme."
Yanaklarımdan düşen yaşla ilerledim.
"Kardeşlerinin hayatını karartma, sen gitmezsen Esin'i verir babam." Ona yapamam bu kötülüğü.
Sessiz kurduğum düşünceler içinde açık ola arabaya bindim. Kapıyı açan adam kapıyı kapatarak arkadaki arabaya gitti.
Bakışlarım puslu dizlerimin üstünde parmaklarımı izledi.
"Merhaba." Sesindeki sert imajla başımı kaldırmadan konuştum.
"İstemiyorum bu evliliği bil. Sanma sana boyun eğeceğim için bu evliliğe razıyım. Paranla satın aldığın kadından başka bir şey değilim. Beni parasıyla satın alan acizden, karsının üstüne kuma götüren şerefsizden başka bir şey değilsin." Çenemde beliren sert elleriyle durup kafamı kaldırdı. Elini kaldırdığı an hemen yüzümü sol kolumla gizledim.
Geçen dakikalar içinde zaman durmuştu sanki. Bana bir şey yapmamıştı.
Çenemdeki parmaklarını çekerek yüzümün önündeki saçları çekti.
"Bu izler ne? Evlenmemek için kaçmaya mı çalıştın?" Sonlara doğru sesi dalga eder gibi çıkmıştı.
"Çok mu merak ediyorsun söyleyim o zaman evlenmemek için babama yalvarırken oldu." Sesimi dik tutmaya çalıştım.
Akan yaşlarımı yanaklarımdan silerek ona baktım.
Gözlerim irice açıldı.
Onun bu arabada ne işi vardı!
"At hırsızı?"