Bölüm 6

Sonrasında Jaeon bana sarıldı. Ben de ona sarıldım. Sonrasında ayrıldık. Ama abimin siniri sanki geçmedi? “Abi?” dedim meraklı sesimle. Abim Tom ve Jerry filmindeki gibi aynı Tom olmuştu. Sinirle Jaeon’a bakıyordu. “Ya abi yakın arkadaşım! Bakma öyle:” “Sana sormadım kardeşim.” Ups! Harbiden sinirli. Jaeon’a baktım. “Sıçtın.” der gibi baktım. Jaeon başını salladı. Abime baktı, sonrasında bana. Başımı aşağı yukarı sallayarak onayladım. Sonrasında abime elini uzattı. “Ben, Jaeon. Laire ile okuldan arkadaşız.” Abimin siniri dinmek bilmemişti. Elini sıktı Jaeon’un. Ama sanırım sert sıkmıştı çünkü Jaeon şaşırdı. Bana baktı gözleri sanki “Ne oldu lan senin abine?” diyor gibiydi. İstemsizce güldüm. Anlamını anlamıştı. Ofladı. “Laire? Hani sen erkek arkadaş edinmeyecektin kardeşim?” “Ee…abi şimdi bak biz sadece arkadaşız. Arkadaş.” dedim açıklama yaparak. Jaeon’da hızla başını aşağı yukarı salladı onaylar gibi. Abim nihayet sakinleşti. “İyi. Bir salaklık yaparsa…” elini yumruk yapıp Jaeon’a uzattı. Jaeon korkuyla geri çekildi. Ben de şaşırmıştım. “Abi-“ “Yumruğu yer yoksa.” “Tamam Salvore abi sakin.” Ben pencereden dışarı bakarken bir ışık gördüm. Bu ışık neden Jaeon’a doğru geliyor? Işık büyüyünce hızla Jaeon’u arkama aldım. Jaeon’da şaşırmıştı. “Ne oluyor?!” “Bilmiyorum. Ama tehlikeli bir şey olduğu kesin.” Pencereden biri içeri girdi. Hızla geri çekildim. “Abi! Jaeon! Saklanın çabuk.” Endişeli sesimle bağırdım. İkisi aynı anda “Asla! Seni bırakamayız.” dedi kararlı bir şekilde. “İyi. En azından mert çıktı bu çocuk.” dedi abim. “Jaeon dikkatli ol.” Hızla adam Jaeon’un kolundan yakaladı! Abimle ben şaşırdık. “Jaeon!” diye bağırdım korkuyla karışık çaresizlikle. Adam, Jaeon’un kolundan sıkıca tutmuştu. Ben ise sinirle yumruklarımı sıkıyordum. “Bırak arkadaşımı pislik herif!” diye bağırdım. Ama adam bana baktı. Sanırım psikopatik güçlerimin olduğunu biliyordu. Hızla portal açtı. Ben buna engel olmak için koştum ama adam Jaeon’u çoktan götürmüştü. Sinirle küfrettim. Bir portalın açıldığı duvara, bir de abime bakıyordum. Abim ise sinirle duvara yumruğunu vurdu. “Allah kahretsin!” diye bağırdı. Elimle saçlarımı başımın arkasına atıp duvara sırtımı yasladım. Az önce portalın açıldığı yere bakıyordum. “Seni kurtaracağız Jaeon.” diye söz verdim kendi kendime. “Aynı şeyi düşünüyoruz.” dedi abim sert sesle. “Kesinlikle.” dedim kararlı sesimle. Bir anda başım ağrıdı. Elimi alnıma koyup ovuşturdum. Ağrının geçmesi için, ama geçmiyordu! Birden tanıdık ses duyunca yutkundum. Bu…Jaeon’un sesi! Abim bunu farketmişti ki hızla yanıma geldi. “Güçlerin… ne oluyor?” dedi endişeyle. Jaeon’un zar zor anlayabildiğim sesi bana “Bittiniz!” diyordu. Başımı kaldırıp abime baktım. “Jaeon’un sesini duymuştum.” Abim şaşırdı. “Ne dedi peki?” “Bittiniz diyordu.” dedim çaresiz sesimle. Abim kaşlarını çattı. “Ne?” dedi. “Bayağı bayağı.” “Bu normal değil, biliyorsun değil mi?” İç çektim. “Biliyorum! Ne kadar üzüldüğümü sen bilemezsin abi.” dedim sinirle. Abim beni kendine sardı kollarıyla. Abimin kollarında istemsizce gözlerimden yaş geldi. Abim ise sırtımı sıvazlayarak beni sakinleştiriyordu. “Kurtaracağız onu. Merak etme..” dedi güven verici sesle. “Ya kurtaramazsak?” Yüzümü ellerinin arasına aldı. Gözlerime bakarak “Kurtaracağız.” dedi kararlı sesiyle. Abime sıkıca sarıldım. O da beni kollarına almıştı.