Bölüm 7

“İyi ki varsın abi.” Gülümsedi. “Sen de iyi ki varsın kardeşim.” dedi yumuşak sesiyle. -JAEON’UN GÖZÜNDEN- Adam beni portala soktuğunda bağırdım. Yardım istemeye çalıştım. Ama adam beni bayılttı. Bu yüzden bağırmalarım da boşa gitti… /Bir saat sonra/ Gözlerimi açtığımda bir kafes’te olduğumu gördüm. Hızla doğruldum. Ama ellerim sıkı kelepçeliydi. “Çıkarın lan beni buradan!” diye bağırdım. Kimse yoktu. Duvara çaresizce sırtımı yasladım. “Laire, lütfen gel…” diye kendi kendime konuştum. Birden bir ayak sesi duydum. Karşımda 1 tane iri yapılı, uzun boylu bir adam duruyordu. “Şu Laire’nin yakın arkadaşı sensin değil mi?” Adamın sorusunu duyunca yutkundum. Hızla çaktırmamaya çalıştım. “Söylemeyeceğim.” dedim soğuk sesimle. Kahkaha attı karşımdaki adam. “Zorundasın.” Bir an söyleme kararı aldım ama duraksadım. Laire’in bana yaptığı iyilikleri düşündüm. Sonrasında gözlerimi o adama diktim. “İstediğini yap. Ama söylemem.” dedim soğuk sesimle. Karşımdaki adam üstüme elektro şok attı. Yere düştüm acıyla inleyerek. “Bırak beni salak herif!” diye bağırdım. Karşımdaki adam kafesi kilitleyip gitti. Zincirli ellerimi vurdum. Zincirlerin yere vurma sesi kafeste yankılandı. Derin bir nefes alıp verdim. Sakin ol Jaeon. Laire seni kurtarmaya gelecek, merak etme. Diye teselli ettim kendimi. -Laire’in gözünden- Abimle birlikte odamda durmuş plan düşünüyorduk. Ben ise Jaeon ile olan fotoğraflarıma bakıyordum. Abime baktım sonrasında. “Bulamadın mı?” “Bulmaya çalışıyorum.” İç çektim. Harika gerçekten. “Abi ben gideceğim artık yeter!” diye sert sesimle öne atladım. “Sakın!” diye bağırdı. “O heriflerin ne tuzaklar yapabileceğini ikimizde biliyoruz! O yüzden plan bulana kadar otur.” Ofladım. En yakın arkadaşım kaçırıldı, ve ben sakin sakin oturacağım? Yok öyle! “Seni de anlıyorum. Evet zor, ama plan yapmazsak daha kötü olur. Unutma.” dedi abim. Başımı abimin göğsüne koydum. O da beni kollarıyla sardı. “Korkma, ona bir şey yapamazlar.” Ama nedense içimde bir kötü his vardı. -JEAON’UN GÖZÜNDEN- Kafeste yerde oturmuş, Laire ve abisini düşünüyordum. Ve nasıl çıkacağımı… Birden bir ses duyunca düşüncelerimden ayrıldım. “Kim bu lan?” diye söyledim kendi kendime. 5 tane adam gelmişti. Kafesin içine girdiler, ben ise çıkmak için heyecanla bekliyordum. Ama adamlar zincirleri çözmedi. Benim zincirlerimi yürüyebileceğim şekilfe gevşetip bir odaya götürdüler. Beni bir sandalyeye oturttular. Ve önümde bir tane bilgisayar vardı. Adamlardan biri bilgisayarda bir kaç kod girdi. Ve bu bende baş ağrısı yaptı. Acıyla inledim. “Bırakın!” diye bağırdım gür sesle. Ama adamlar hiç bırakmaya niyetli değillerdi. Sonrasında gözlerimin kapandığını hissettim. Başım sandalyeye düştü. -Laire’in gözünden- Elimden telefonu düşürdüm. Abim sesle birlikte bana baktı. “Laire!” diye söyledi panikle. İçimde çok kötü bir his var. Eminim.. “Abi, çok kötü bir his var içimde. Yemin ederim.” Kaşlarını çattı. Yanıma oturdu. “Anlat bakalım?” “Jaeon’a bir şey olmuş gibi hissediyorum.” “Jaeon güçlü bir çocuk. Merak etme.” “Abi evet ama bu öyle değil.” “Haa, sen ciddisin?” dedi şüpheyle. Başımı aşağı yukarı salladım. “Annemle babama…” diyecekti ki sözünü kestim. “Sakın.” İç çekti. “Ya daha ne kadar saklayacağız?! Resmen bize zarar veriyorlar.” diye bağırdı. Üzüntüyle karışık sinirle bağırdım. “Söylersen ne değişecek aptal! Babamız zaten siktir oldu gitti, annemde bizi korumaya çalışıyor!” Abim bunu duyunca yumruklarını sıktı. Dizlerinin üstüne çöktü. “Deme onu. Sakın deme.” dedi sert sesiyle. Abimin kırmızı çizgisi babamdı. O yüzden babamın ismini dahi duyunca üzülüyor. Babam’ın anneme vurduğu anı görünce benim görmemem için elleriyle gözlerimi kapattı. Ama sesleri duyuyorduk. Abimin travması buydu. Benim de. Yanına diz çöküp omzuna elini koydum. “Abi..” dedim sakin sesle. Konuşmadı. Gözündrn yaş aktı. Onu kendime sardım kollarımla. Başını okşadım. “Unut artık o adamı.” Başını iki yana salladı. “Unutamıyorum! Allah kahretsin ki unutamıyorum!” İç çektim. Haklıydı, hem de sonuna kadar. Abimi üzdüğü için o adamdan nefret ediyordum. Ve ondan intikam alacağım.