İki ay geçti.
Hayat... dışarıdan bakınca sakindi.
Pamira sabahları okula gidiyor, çocukların çizimlerine gülümsüyor...
Akşamları eve dönüp Dönüş'ü seviyordu.
Deniz...
yanındaydı.
Ama eskisi gibi değildi.
Bir şey değişmişti.
Ama adı konmamıştı.
O akşam...
telefon çaldı.
Deniz balkondaydı.
Pamira içerideydi.
"Anne?"
Ses tonu değişti.
Pamira fark etti.
Ama dinlemedi.
Deniz'in sesi sertleşti.
"Kim söyledi bunu?"
Sessizlik.
"Hayır... bu doğru değil..."
Pamira'nın kalbi sıkıştı.
"Ben onun yüzünden değil-"
Durdu
"...ben kendim girdim."
Pamira gözlerini kapattı.
Anladı.
Deniz içeri girdiğinde...
yüzü değişmişti.
Pamira sakince baktı.
"Öğrendiler."
Deniz durdu.
"Evet."
Sessizlik.
Pamira yavaşça konuştu:
"Loy'u."
Deniz başını salladı.
"Ve seni."
Pamira derin bir nefes aldı.
"Ne dediler?"
Deniz gözlerini kaçırdı.
"...istemiyorlar."
Kelime...
odanın ortasına düştü.
Pamira'nın yüzü değişmedi.
Ama içi...
Ücretsiz teklif x
"Sebep?" diye sordu.
Deniz cevap verdi:
"Tehlikeli olduğunu düşünüyorlar."
Pamira hafifçe gülümsedi.
Acı bir gülüş.
"Onlara göre haklılar."
Deniz hemen yaklaştı.
Ücretsiz teklif x
4.5G
"Hayır-"
Pamira başını salladı.
"Deniz."
İlk kez...
sesi kırıldı.
"Sen o şeyin içine benim yüzümden girdin."
Deniz sertçe:
"Hayır."
Pamira gözlerinin içine baktı.
"Ben olmasaydım..."
Deniz cümleyi kesti:
"Ben yine girerdim."
Ama bu sefer...
sesi tam güçlü değildi.
Pamira yavaşça geri çekildi.
"Onlar seni korumak istiyor."
Deniz sinirlendi.
"Ben çocuk değilim."
Pamira:
"Onlar için hâlâ öylesin."
Sessizlik.
Dönüş miyavladı.
Ama kimse tepki vermedi.
Pamira pencereye yürüdü.
"Ben bunu biliyordum."
Deniz dondu.
"Ne?"
Pamira dışarı bakıyordu.
"Bu kadar kolay olmayacağını."
Deniz yaklaştı.
"Ben seni bırakmam."
Pamira gözlerini kapattı.
"Bırakmak değil bu."
Döndü.
"Gerçek bu."
Bir an...
kimse konuşmadı.
Sonra Pamira fısıldadı:
"Bazen..."
Deniz bekledi.
"...aşk yetmez."
Deniz'in kalbi sıkıştı.
"Pamira-"
Pamira başını salladı.
"Ben seni seviyorum."
Durdu.
"Bu değişmeyecek."
Deniz'in gözleri doldu.
"Ben de."
Ama o an...
ikisi de biliyordu.
Bu bir son değildi.
Ama kolay bir yol da değildi.
Gece ilerledi.
Aynı evde...
iki kişi.
Ama aralarında...
yeni bir mesafe vardı.
Pamira yatağa uzandı.
Dönüş yanına kıvrıldı.
Onu okşadı.
"Belki bir gün..."
Gözlerini kapattı.
"...her şey yine değişir."
Balkonda...
Deniz yalnızdı.
Gökyüzüne baktı.
Ve ilk kez...
gerçekten korktu.
Kaybetmekten.