Akşam yemeği için masa hazırlanmıştı.
Larin son tabakları yerleştiriyordu.
"Her şey hazır mı?"
Pamira mutfakta duruyordu.
Elleri hafif titriyordu.
"Hey..." dedi Larin yumuşakça.
"İyi misin?"
Pamira başını salladı.
"İyiyim."
Ama sesi...
tam emin değildi.
Kapı çaldı.
İkisi de durdu.
Larin derin bir nefes aldı.
"Başlıyoruz."
Kapı açıldı.
Deniz içeri girdi.
Yanında...
annesi, babası ve Aras.
Pamira'nın kalbi hızlandı.
Deniz'in annesi ilk adımı attı.
Gülümseyerek.
"Sen Pamira olmalısın."
Pamira nazikçe gülümsedi.
"Evet... hoş geldiniz."
Kadın onu süzdü.
Ama sert değil.
Daha çok...
anlamaya çalışan bir bakış.
"Çok güzel bir kızsın," dedi.
Pamira utandı.
"Teşekkür ederim."
Deniz'in babası başını salladı.
"Memnun olduk."
Pamira:
"Ben de."
Aras hemen atladı.
"Hocam!"
Pamira gülümsedi.
"Merhaba Aras."
Ortamdaki gerginlik biraz kırıldı.
Tam o sırada...
Kapı tekrar açıldı.
Pamira'nın babaannesi geldi.
Küçük, zarif bir kadın.
Ama gözleri güçlü.
Pamira hemen yanına gitti.
"Elini öptü."
"Hoş geldin babaanne."
Kadın başını okşadı.
"Sen mutluysan ben de mutluyum."
Herkes masaya oturdu.
İlk dakikalar...
klasikti.
"Nerelisiniz?"
"Ne iş yapıyorsunuz?"
"Okul nasıl?"
Ama sonra...
sohbet yavaş yavaş derinleşti.
Deniz'in annesi Pamira'ya baktı.
"Senin ailen...?"
Bir an...
sessizlik oldu.
Pamira'nın kalbi sıkıştı.
Ama kaçmadı.
Yavaşça konuştu:
"Ben küçükken... trafik kazasında kaybettim."
O an...
hava değişti.
Ama bu sefer...
ağır değil.
Yumuşak.
Pamira devam etmedi.
Ama gözleri...
her şeyi anlatıyordu.
Deniz'in annesi hafifçe elini uzattı.
Pamira'nın eline dokundu.
"Çok zor olmalı."
Pamira başını salladı.
"Evet... ama..."
Durdu.
"Alışıyor insan."
Babaanne araya girdi.
"Ben büyüttüm bunu."
Deniz'in babası saygıyla başını eğdi.
"Çok iyi yapmışsınız."
Babaanne gururla:
"Güçlüdür benim kızım".
Deniz Pamira'ya baktı.
O bakış...
her şeyi söylüyordu.
Sohbet tekrar hafifledi.
Aras:
"Ben hocamdan yüksek not alıyorum!"
Pamira gülümsedi.
"Çalışıyor çünkü."
Deniz:
"Benden almadı o çalışkanlığı."
Sarp yoktu ama Larin hemen atladı:
"Kesin senden almadı."
Herkes güldü.
Deniz'in annesi yumuşadı.
Artık bakışı farklıydı.
Daha sıcak.
"Deniz çok değişti." dedi
Pamira şaşırdı.
"Nasıl?"
Kadın gülümsedi.
"Daha huzurlu."
Deniz hafifçe utandı.
"Bence nedeni sensin."
Pamira'nın kalbi ısındı.
Deniz'in babası ekledi:
"Bizim için önemli olan bu."
Kısa bir duraksama.
Sonra...
"Mutlu olun yeter."
Pamira'nın gözleri doldu.
Ama bu sefer...
iyi bir şekilde.
Yemek bittiğinde...
herkes daha rahattı.
Babaanne Deniz'e baktı.
"İyi bak ona."
Deniz hiç tereddüt etmedi.
"Bakacağım."
Babaanne başını salladı.
"Tamam."
Kapı kapanırken...
Pamira derin bir nefes aldı.
Larin ona baktı.
"Nasıl geçti?"
Pamira gülümsedi.
"Güzel."
Deniz yanına geldi.
"Elini tuttu."
"Başardık."
Pamira başını salladı.
"Evet..."
Ve o an...
sadece iki kişi değil...
iki hayat gerçekten birleşmişti.