Üç yıl.
İnsanlar için uzun bir süreydi.
Ama Deniz için... sadece aynı düşüncenin farklı günlerde tekrar etmesiydi.
Pamira.
O gittiğinden beri şehirler değişmişti.
İnsanlar değişmişti.
Ama Deniz... yerinde kalmıştı.
Sadece biraz daha sessiz.
Biraz daha eksik
O günleri hatırlıyordu.
Kaçışları.
Loy'u.
Kırılan ekranları.
Ve en çok...
onun gözlerini.
"Ben seni bırakmadım," diye fısıldadı bir gece kendi kendine.
Ama cevap gelmedi.
Sonra bir gün...
Aras geldi.
Kardeşi.
Küçük bir çocuktu artık.
Ama gözlerinde bir şey vardı.
Merak.
"Okula başlıyorum," dedi Aras bir gün.
Deniz başını salladı.
"Tamam."
Ama Aras durdu.
"Abi..."
"Hmm?"
"Sen neden hiç gitmiyorsun?"
Deniz cevap vermedi.
Çünkü bilmiyordu.
Ama o gün...
bir şey değişti.
Aras'ın okulunun adını duyduğunda.
İçinde bir şey kıpırdadı.
Sanki çok uzak bir yerden gelen bir ses...
onu çağırdı.
"Resim öğretmeni olmuş," dedi biri.
Deniz duymuştu.
Ama inanmadı.
Çünkü inanmak... geri dönmek demekti.
Ve geri dönmek...
cesaret istiyordu.
Günler geçti.
Deniz her gün okulun kapısına geldi.
Ama girmedi.
Sadece durdu.
İzledi.
Gitti
Bir hafta.
Sadece bir hafta.
Kendine kızdı.
Sonra...
kapıdan girdi.
EPİLOG ANI - OKUL
Kapıdan içeri girdiğinde dünya değişmedi.
Ama nefesi değişti.
Koridor.
Sesler.
Işık.
Ve o his...
"Pamira burada."
Adımlarını yavaş attı.
Sanki yıllar değil... kalbi yürüyordu.
Sınıf kapısına geldiğinde durdu.
Elini kaldırdı.
Ama inmedi.
"Bir kere daha kaçarsam..." diye düşündü.
"Bir daha gelmem."
Kapı açıldı.
Deniz bir an hiçbir şey duymadı.
Pamira oradaydı.
Sadece onu gördü.
Ve üç yıl...
yok oldu.
Ama o kaçmadı.
Bu sefer.
SONRASI - GECE
Okul boşaldığında...
Pamira dosyaları topluyordu.
Sessizdi.
Ama içinde bir şey vardı.
Biliyordu.
Kapı açıldı.
"Benim."
Deniz.
Pamira dönmedi hemen.
Çünkü zaten biliyordu.
"Geleceğini düşündüm."
Deniz bir adım attı.
"Gelmemem gerekiyordu."
Durdu.
"Dayanamadım."
Pamira başını çevirdi.
"Geç kaldın."
Deniz başını salladı.
"Biliyorum."
Sessizlik.
Ama bu sessizlik... eski değildi.
Bu... doluydu.
Deniz fısıldadı:
"Aras..."
Pamira gözlerini kaçırdı.
"Biliyorum."
Deniz yutkundu.
"İlk gördüğümde..."
Durdu.
"Kalbim durdu sandım."
Pamira hafifçe gülümsedi.
"Ben de."
Bir adım daha yaklaştı Deniz.
"Ben seni hiç unutmadım."
Pamira cevap verdi:
"Ben de seni silmedim."
Sessizlik.
Deniz başını eğdi.
"Gurur yaptım."
"Kaybettim sandım."
"Sonra... dayanamayıp geldim."
Pamira ona baktı.
"İyi ki geldin."
Ve o an...
hiçbir şey çözülmedi.
Ama hiçbir şey de kopmadı.
Sadece...
yeniden başladı.