Okul koridoru sabahın ilk ışıklarıyla doluydu.
Pamira elinde dosyalarla yürüyordu. Artık alışmıştı bu düzene. Beyaz duvarlar, çocuk sesleri, tebeşir kokusu... hayatı yavaşça bu rutine dönüşmüştü.
Resim öğretmenliği... onun için bir sığınak gibiydi.
Her çizgi, biraz daha iyileşmekti.
Biraz daha unutmak değil... hatırlamayı taşımak gibiydi.
Sınıfa girmeden önce durdu.
Bir an için nefes aldı.
"Bugün normal bir gün," dedi kendi kendine.
Ama içi... hiçbir zaman tamamen normal olmuyordu.
Kapı açıldı.
"Günaydın çocuklar."
Sesini artık sakince kullanıyordu.
Sınıf doldu.
Kağıtlar açıldı.
Renkler konuşmaya başladı.
Pamira tahtaya bir şeyler çizerken çocukların sesine karıştı.
Ve o an...
kapı tekrar açıldı
"Merhaba."
Pamira dönmedi.
İlk başta sadece sıradan bir ses sandı.
Ama sonra...
bir şey durdu içinde.
Yavaşça arkasını döndü.
Kapıda bir çocuk vardı.
Genç.
Ama bakışı...
fazla tanıdık.
Pamira'nın nefesi kesildi.
Bir an hiçbir şey duymadı.
Sadece kalp atışı.
Çocuk etrafa baktı.
"Ben... yeni öğrenciyim."
Pamira bir adım geri attı.
Gözleri büyüdü.
Ama sesi kontrol altındaydı.
"İsmin?"
Çocuk biraz duraksadı.
Sonra söyledi:
"Aras."
O an Pamira'nın içi... boşaldı.
Ama dışı... sakin kaldı.
Çünkü bu isim...
değildi.
Ama yüz...
fazlaydı.
Çocuk oturdu.
Sınıf devam etti.
Ama Pamira'nın eli titriyordu.
Kalem yere düştü.
O gün bitmedi.
Sadece sürdü.
Bir hafta geçti.
Pamira kendini toparlamıştı.
Ya da öyle sanıyordu.
Ama her ders saatinde...
o çocuk oradaydı.
Aras.
Sessiz
Dikkatli.
Bakan.
Ama asla konuşmayan.
Pamira fark etmişti.
O çocuk sadece öğrenmiyordu.
İzliyordu.
Onu.
Ve bir gün...
okul çıkışı.
Koridor boşken...
"Hocam."
Pamira durdu.
Gözlerini kapattı.
Bu sesi... tanıyordu.
Yavaşça döndü.
Aras oradaydı.
Ama bu sefer yalnız değildi.
Bakışları...
daha ağırdı.
"Ben..." dedi.
Durdu.
Sanki kelimeleri seçiyordu.
"Bir şeyi sormak istiyorum."
Pamira sessizdi.
Aras derin bir nefes aldı.
"Beni... tanıyor musunuz?"
Pamira'nın kalbi sıkıştı.
Bir an cevap veremedi.
Çünkü bu soru...
tehlikeliydi.
"Hayır," dedi sonunda.
Ama sesi... fazla sakindi.
Aras başını eğdi.
"Öyle mi..."
Ve gitti.
Ama Pamira olduğu yerde kaldı.
Çünkü biliyordu.
Bu karşılaşma... bitmemişti.
Bir hafta sonra
Gece.
Okul boştu.
Pamira dosyaları kapatıyordu.
Işıklar titriyordu.
Kapı...
yavaşça açıldı.
"Benim."
Pamira dondu.
Arkasını döndü.
Deniz.
Ama bu... eski Deniz değildi.
Daha olgun.
Daha sessiz.
Daha... uzakta kalmış ama geri gelmiş biri.
Pamira nefes aldı.
"Biliyordum," dedi sadece.
Deniz bir adım attı.
"Gurur yapacaktım."
Durdu.
"Yapamadım."
Sessizlik.
Pamira dosyayı kapattı.
"Aras..."
Deniz başını salladı.
"Evet."
O an...
hava değişti.
3 yıl yok oldu.
Deniz yavaşça konuştu:
"İlk gördüğümde..."
Durdu.
"Dünya durdu."
Pamira gözlerini kaçırmadı.
"Benim de."
Bir an sustular.
Deniz devam etti:
"Gurur yaptım."
"Gelmeyebilirdim."
Ama sonra...
"Dayanamadım."
Pamira hafifçe gülümsedi.
"Geç kaldın."
Deniz başını salladı.
"Biliyorum."
Sessizlik.
Ama bu sessizlik artık ağır değildi.
Sadece... doluydu.
Pamira pencereye baktı.
"Hayat garip."
Deniz yanına yaklaştı.
"Evet."
Pamira fısıldadı:
"Ben iyileştim sanmıştım."
Deniz cevap verdi:
"İyileşmişsin."
Durdu.
"Ama izler kalmış."
Pamira ona baktı.
"Sen de."
Deniz başını salladı.
"Ben hiç çıkmadım."
O an...
ikisi de sustu.
Çünkü bu bir başlangıç değildi.
Ama bitiş de değildi.
Sadece...
yeniden tanıma anıydı.