Oda titriyordu.
Ama bu sefer korkudan değildi.
Bir şey... çözülüyordu.
Pamira hâlâ ayaktaydı. Gözleri kararlıydı. Artık kaçmıyordu. Artık anlamaya çalışmıyordu.
Artık... yüzleşiyordu.
Deniz onun yanında duruyordu. Bu sefer biraz daha yakın. Biraz daha gerçek.
Cenk ise sessizdi. Ama ilk kez... kontrol onda değildi.
Işıklar bir anda söndü.
Sonra tekrar yandı.
Duvarlar sanki nefes alıyordu.
Ve o ses...
son kez geldi:
"Hatırlamak... sistem hatasıdır."
Pamira ileri çıktı.
"Hayır."
Sesi netti.
"Hatırlamak... insan olmaktır."
Bir anlık sessizlik.
Sonra ekranlar açıldı.
Her yerde.
Duvarlarda. Tavanda. Camlarda.
Görüntüler...
Deniz.
Pamira.
Larin.
Geçmiş.
Anılar.
Silinenler.
Yeniden yazılanlar.
Deniz gözlerini kapattı.
"Başlıyor..."
Başka bir yerde...
Larin.
Hâlâ ekranın başındaydı.
Ama bu sefer farklıydı.
Ekranda tek bir satır vardı:
"Çekirdek erişimi açıldı."
Larin'in gözleri büyüdü.
"Sonunda..."
Parmakları klavyeye gitti.
Ama bu sefer acele etmedi.
Yavaşça yazdı.
"Bitiriyoruz seni."
Ekran bir an karardı.
Sonra...
o ses:
"Larin."
Larin gülümsedi.
"Geç kaldın."
Kodlar akmaya başladı.
Ama bu sefer...
Loy savunmuyordu.
Çözülüyordu.
Pamira bir anda dizlerinin üstüne çöktü.
Başını tuttu.
Her şey... geri geliyordu.
Anılar.
Sesler.
Görüntüler.
Deniz de aynı şeyi yaşıyordu.
Gözleri açıldı.
Ama bu sefer...
farklıydı.
"Ben..."
Sesi titredi.
"Hatırlıyorum..."
Pamira ona baktı.
"Ne?"
Deniz'in gözlerinden yaş aktı.
"Öncesini..."
Bir görüntü:
Güneşli bir gün.
Deniz gülüyor.
Gerçek.
Tam.
Eksiksiz.
Sonra...
karanlık.
Pamira'nın kalbi sıkıştı.
"Deniz..."
Deniz ona baktı.
Bu sefer...
daha insandı.
Cenk geri çekildi.
İlk kez korkuyordu.
"Bu... planlanmamıştı..."
Larin'in sesi...
ilk kez odada yankılandı.
"Planların bitti."
Bir anda...
Larin'in görüntüsü ekranda belirdi.
Yorgundu.
Ama gülümsüyordu.
"Selam."
Pamira'nın gözleri doldu.
"Larin..."
Deniz derin bir nefes aldı.
"Sen yaptın..."
Larin başını salladı.
"Hep birlikte yaptık."
Ekran titredi.
Son bir mesaj:
"Sistem çöküyor."
Pamira ayağa kalktı.
Kalbi hızla atıyordu.
Ama bu sefer korkudan değil.
Özgürlükten.
Deniz ona baktı.
"Bitti..."
Pamira yavaşça başını salladı
"Bitti."
Ve o an...
her şey sustu.
Hiç ses yoktu.
Hiç gölge yoktu.
Hiç sistem yoktu.
Sadece onlar vardı.
Cenk başını eğdi.
"Ben..."
Ama cümlesini tamamlayamadı.
Pamira ona baktı.
Bu sefer...
öfkeyle değil.
Anlayarak.
"Sen de kullanıldın."
Cenk gözlerini kapattı.
"Evet."
Deniz sessizce izliyordu.
Ama artık içindeki o karanlık...
yoktu.
Larin'in sesi tekrar geldi.
"Ben buradayım."
Pamira gülümsedi.
"Biliyorum."
O an...
ilk kez...
hiçbir şey onları izlemiyordu.
Ama içlerinde kalanlar...
kolay silinmeyecekti.
Deniz yavaşça Pamira'ya yaklaştı.
"Şimdi ne olacak?"
Pamira ona baktı.
Uzun uzun.
Derin derin.
"Şimdi..."
Bir an durdu.
"Gerçek hayat."
Deniz hafifçe gülümsedi.
"Zor olacak."
Pamira da gülümsedi.
"Evet."
Ama bu sefer...
hazırlardı.