Barlas, tünelin zifiri karanlığında el fenerini açmaya çalıştı ama cihaz cılız bir ışık saçıp hemen söndü. "İnanılmaz..." diye homurdandı Barlas. "Burası sanki tüm enerjiyi emiyor."
Arel, eldivenini cebine iyice yerleştirdi. Duvarlardaki nemin kokusu, sanki toprağın altındaki binlerce yılın ağırlığını taşıyordu. "Bu bir teknik arıza değil Barlas," dedi Arel, sesi tünelin duvarlarında yankılanırken. "Burası, Hayalet'in geçmişte kurbanlarına ait ruh parçalarını sakladığı yer. Sadece fiziksel değil, ruhsal bir boşluk burası."
Tam o sırada, tünelin derinliklerinden çok uzaktan gelen, birinin acı içinde inlediğini andıran metalik bir ses duyuldu.
Barlas, elindeki silahın emniyetini açtı. "Süleyman Efendi buraya gelmememiz gerektiğini söylerken haklı mıydı?"
Arel cevap vermedi. Duvarlardan birine elini yaklaştırdığında, parmak uçlarında soğuk bir karıncalanma hissetti. Hayalet, onları sadece buraya çekmemişti; onları bir yere davet ediyordu. Arel, duvarın içinden geçen bir fısıltı duydu: Senin ruhun, koleksiyonumun eksik kalan tek parçası.
Arel, Barlas'a dönüp fısıldadı: "Buradan çıkış yok Barlas. Sadece daha derine iniş var. Ve sanırım, Hayalet bizi bekliyor."