Havada asılı duran siyah harfler, üzerlerine çöken devasa bir kabus gibi parıldıyordu. Sözcükler adeta Stella’nın iradesini kırpmaya programlanmış birer prangaydı. Adımları, havada yazan "Sonsuza dek uzaklaştı..." cümlesinin büyüsüyle Kael’den geriye doğru istemsizce hareket etmeye başladı. Kitap, Stella’yı bir kukla gibi oynatıyordu.
"Stella, hayır! Kelimelere teslim olma!" diye bağırdı Kael.
Kael cebinden eski, gümüş bir dolma kalem çıkardı. Havaya doğru sert bir hamle yaparak parıldayan harflerin üzerine görünmez bir mürekkep savurdu. Havada asılı duran trajik cümlenin üzerine kalın, siyah bir çizgi çekti. O anda sert bir rüzgâr koptu; silinen harfler acı bir çığlık gibi uğuldayarak etrafa dağıldı.
Ancak gölge, Kael’in bu hamlesine gülerek karşılık verdi. Bahçenin gülleri saniyeler içinde çürüyüp siyaha dönerken, gölge Stella ile Kael’in arasına bir duvar gibi girdi.
"Nafile bir çaba, Yazar," diye fısıldadı gölge, sesi Stella’nın zihninin içinde yankılanıyordu. "Sen bu hikayenin tanrısı değilsin, sadece onun ilk esirisin. Kız gerçek dünyaya ait. Onu burada tuttuğun her saniye, onun ruhunu tüketiyorsun. Bak ona, yavaş yavaş soluyor."
Stella ellerine baktı. Hakikaten de parmak uçları, sanki eski bir kitabın yıpranmış sayfaları gibi hafifçe şeffaflaşmaya ve kenarlarından sararmaya başlamıştı. Kael’in onu burada tutma arzusu, Stella’nın gerçekliğini yok ediyordu.
Kael, Stella’nın ellerini görünce dehşetle sarsıldı. Yüzündeki o bencilce aşk ifadesi, yerini büyük bir acıya bıraktı. "Ben... Ben bunu istemedim," diye mırıldandı. "Sadece ilk kez yalnız hissetmemiştim."
Stella, parmaklarındaki sararmaya rağmen Kael’in gözlerindeki o saf çaresizliği gördü. Evet, bu dünya bir kurguydu; belki hissettiği bağ da bu kitabın bir oyunuydu. Ama Kael’in şu an çektiği acı fazlasıyla gerçekti.
"Kael," dedi Stella, gölgenin yarattığı soğuk baskıya direnerek öne doğru bir adım attı. "Hikayenin sonunu sen yazdın... Ama bu sayfayı biz kapatabiliriz. Bana kitaptan nasıl çıkacağımızı söyle. Birlikte."
Kael başını kaldırdı, gözlerinde ani bir umut ışığı belirdi. Ancak tam o esnada gölge, Stella’nın arkasından uzanarak onu tamamen karanlığın içine çekmeye başladı. Roman, son bir hamleyle ana karakterini yutuyordu.