Angela’nın başı yerde hâlâ gülümsüyordu. Villiam ağır nefes alıyordu… ama bir şey biliyordu: Bu gülümseme devam ettiği sürece, Angela asla ölmezdi. Tarikatın öğrettiği son büyüyü hatırladı: “Ruh bedenden ayrıldığında… kanla mühürle. Mühür kılıçtan değil… kalpten gelir.” Villiam diz çöktü, kılıcını başın tam ortasına sapladı. Kan fışkırdı, ama bu kan siyah ve dumanlıydı. Kan yere değdiği anda yerdeki taşlar çatladı. Angela çığlık attı. Bu kez çığlık insan sesi değildi… Binlerce ruh aynı anda bağırıyor gibiydi. Gözlerinden kan selleri aktı. Dişleri yere düştü, çatır çutur sesler geldi. Saçları bir yılan gibi Villiam’ın bacaklarına sarıldı ama Villiam kılıcı daha da bastırdı. “Artık senin için yas tutmayacağım…” dedi Villiam. “Çünkü sen kardeşim değildin… SEN ŞEYTANDIN!” Bir hamlede kılıcı baştan gövdeye kadar indirdi. Angela’nın bedeni ortadan ikiye ayrıldı. Ama hâlâ duman çıkıyordu… Hâlâ ruhu kaçmaya çalışıyordu. Villiam son adımı attı: Kendi elini kesti, kanını kılıca sürdü. Ve bağırdı: “BUNUNLA MÜHÜRLÜYORUM!” .. Kılıç parlak, kan kırmızısı bir ışık saçtı. Angela’nın bedeni birden alev aldı. Alevler siyah renkteydi. Derisi eridi, kemikleri çatladı, ruhu çığlık atarak gökyüzüne yükseldi… Ama tam kaçacakken kılıç onu ikiye böldü. Ve işte o an… Angela’nın sesi sonsuza kadar sustu. Geriye sadece yanmış bir büyü defteri kaldı. Villiam defteri aldı, mezarın içine gömdü. Toprak attı. Ve fısıldadı: “Artık… asla geri dönmeyeceksin.” Gökyüzü açıldı, ay ışığı tekrar göründü. Ama son kare… Toprağın altından çıkan tek bir siyah tüy.
Mira Villiam'a baktı ve elini tuttu “Teşekkür ederim” “İkimizin hayatı hatta bu şehrin hayatı için yaptım bu benim için çok önemli”.
Mira son bir kez daha Villiam'a baktı ve onu öptü Villiam şaşırdı ilk başta ama oda Mira'yı seviyordu
Şehirde artık lanet yoktu şimdilik belki ama artık bunu düşünmeye gerek yok huzuru bulduğun yerde yaşamalısın
Yıllar sonra...
