Ev sessizlik içindeydi. Sabah güneşi beyaz perdelerden süzülüyor, mutfaktan Mira’nın hazırladığı kahvaltının kokusu geliyordu. William bahçede çiçekleri suluyor, kuş sesleri havayı dolduruyordu. Her şey huzurluydu. Ama bu evin en tatlı yanı küçük Nyla’ydı. Saçlarını örgü yapmış, elinde oyuncak bebeğiyle bahçede koşuşturuyordu. Çimenlerin üstünde yalınayak yürür, kelebeklerin peşinden giderdi. Mira ona bakıp gülümserdi: — “Nyla, dikkat et kızım, çamura girme!” Nyla ise masumca gülüp cevap verirdi: — “Anne, kelebek bana oyun oynuyor!” O anlarda herkes mutluydu. Aile, sonunda geçmişin yaralarını geride bırakmış gibiydi. Ama o gece… Nyla odasında uyurken, rüyasında yine o kelebeği gördü. Kelebek siyaha dönmüştü. Kanatlarından kan damlıyor, gökyüzü kararıyordu. Küçük kız uykusunda fısıldadı: — “Anne… ışıklar sönüyor…” Ve ertesi sabah, evin duvarında garip siyah bir leke belirdi. Ne William ne Mira bunun anlamını anlayabildi… ama Nyla anlamıştı. Çünkü siyah kelebeğin fısıltısı hâlâ kulağındaydı.
Ertesi sabah Nyla bahçede oyun oynarken, göz ucuyla duvardaki siyah lekeyi fark etti. İlk başta yağ gibi görünüyordu. Ama yaklaştığında lekeden sanki kan damlıyormuş gibi hissetti. — “Anne… bak, burası kirlenmiş,” dedi Nyla masumca. Mira eline bez alıp sildi, ama ne kadar silse de iz çıkmadı. Hatta Mira uzaklaşınca, leke yeniden ortaya çıktı. O gece Nyla’nın odasında hava soğudu. Yatağının yanında kelebek kanat çırpışına benzer bir ses duydu. Oyuncak bebeğini sımsıkı tuttu, gözlerini kapattı. Birden kulağının dibinde ince bir ses fısıldadı: — “Nyla… oyun zamanı…” Nyla çığlık atıp uyandı. William hemen koştu, kızını kucağına aldı. — “Korkma, ben buradayım.” Ama Nyla titreyerek ağlıyordu: — “Baba… kelebek benimle konuştu.” William’ın yüzü bir an bembeyaz kesildi. Çünkü bu sözleri yıllar önce, kendi çocukluğunda o da duymuştu. Mira endişeyle kocasına baktı, William ise sessizce pencereye yöneldi. Gökyüzünde, ay ışığının altında bir siyah kelebek uçuyordu.
Ertesi gün Nyla bahçede oynarken bir çukur kazmaya başladı. Mira ona seslendi: — “Nyla, ne yapıyorsun kızım?” Nyla yüzünü kaldırmadan cevapladı: — “Oyun oynuyorum. Arkadaşım bana yer gösterdi.” Mira şaşırdı: — “Arkadaşın kim?” Nyla gözlerini büyük büyük açtı, gülümseyerek fısıldadı: — “Kelebek.” William bunu duyunca ürperdi. Çukuru kapatmaya çalıştı ama Nyla ağlamaya başladı, çukurun içinde bir şey kalmış gibi davranıyordu. Küçük kız gözyaşları içinde bağırdı: — “Onu gömmem gerekiyordu baba! Yoksa hep peşimde olacak!” Mira, kızının elinden oyuncak bebeği kaptı. Oyuncağın etek kısmı… sanki siyah lekeye bulanmıştı.
...
~Bölüm sonu~
