Melina’nın bedeni aniden yere yığıldı. Karanlık sis, bir fısıltıyla kütüphanenin çatlaklarından sızıp yok oldu. Cassian hızla Melina’nın yanına koştu, başını dizlerine aldı. Alaric ise köşede, yorgunluktan nefes nefese kalmış bir halde, hançerine bakıyordu.
Ertesi gün, okulun bahçesinde atmosfer gergindi. Selene, artık Melina'ya bakarken eski sarkastik kızdan eser kalmadığını hissediyordu. İçindeki o kurt, her dolunay yaklaşırken daha fazla ulumaya başlıyordu. Bunu Elara ile paylaşmak zorundaydı.
Kütüphanenin kuytu bir köşesinde, Elara titreyen elleriyle mumları yakarken Selene yanına geldi. "Sen... sen bir cadısın, değil mi?" diye fısıldadı Selene.
Elara şaşkınlıkla ona döndü, gözlerindeki ışıltı o an belirginleşti. "Biliyorum. Ve senin de neden o kadar sıcak olduğunu biliyorum, Selene. Senin kanın... farklı. Senin içindeki o kurt, mühürle birlikte uyanıyor."
"Ne yapacağız?" dedi Selene, sesi çatallıydı. "Cassian ve Alaric... onlar bizim düşmanımız mı, yoksa müttefik mi?"
Elara, Alaric hakkında küçük bir sırrı paylaştı: "Onun odasına gizlice girdim. Alaric, o varlığı sadece Melina'dan çıkarmadı. O varlığın bir parçasını kendi ruhuna hapsetti. Melina'yı kurtarmak için kendi lanetini ikiye katladı, Selene."
Selene, Alaric'in bu kadar fedakar olabileceğine inanmakta zorlandı. Ama o an, kütüphanenin camından dışarı baktıklarında Alaric'in uzakta, yapayalnız bir şekilde durduğunu gördüler. Cassian ona yaklaştı ve bir anlığına, sanki ikisi de yıllardır süren bir savaşta ateşkes ilan etmiş gibi bir sessizlik yaşandı.
"İkisi de ona aşık," dedi Elara, üzüntüyle. "Ve Melina, uyandığında hangisinin elini tutacak, işte tüm kasabanın kaderi buna bağlı."
Tam o sırada, okulun saat kulesi hiçbir mekanik ses olmadan, kendi kendine çalmaya başladı. Dong. Dong. Dong.
Melina, revirde gözlerini açtı. Ama gözleri artık Melina’nınki gibi değil; daha yaşlı, daha karanlık ve daha intikam dolu bakıyordu.