Yukarı çıkıp üzerimi değiştirdim. Çoktan öğlen olmuştu. Dışarı çıkıp çıkış kapısına yöneldim. Ravaryn'e giriş yapıp Aderith'in yanına gittim.
İçeri girdiğimi görünce, "Yaptın mı?" diye sordu. Elinde bir kağıt vardı. O kağıt babasından kaldığını söyleyip hiç göstermemişti. Çoğu zaman merak etmiştim. Babası buranın eski yöneticisiydi. Medonialı bir suikastçı tarafından öldürülmüştü. Medonia kralından 1 sene sonra. İliana hâlâ intikam aldığını düşünmüyordu. Aslında haklı çünkü hem sevgilisi hem de babası öldürülmüştü.
"Hayır." dedi karşısındaki koltuğa kendimi bırakırken.
"İyi bok yedin." dedi. İlk defa ciddi anlamda küfür etmişti.
"Kendi isteğimle yaptım farkında mısın?"
"Evet."
"O zaman bana böyle davranma!"
"Ben, senin Patronum!"
"Sen, benim 12 yıllık arkadaşımsın!"
"Hayır, değilim!"
Donup kalmıştım. Benim en yakın arkadaşımdı. Ama şimdi... Kapıyı çekip gitmek istiyordum.
"Gaia sende daha iyi!" diye bağırdı. Bardağı taşıran son damla oldu.
"O zaman en iyi suikastçın ve arkadaşın o olabilir!" diye bağırdım ve kapıyı çarpıp çıktım.
"Yapamamış mı?" diye bir ses duyunca geri döndüm. İçeri girmedim, kapıdan dinledim.
"Evet yapamamış." dedi Aderith.
"Zaten hiç bir bok yapamıyor." Bu sesin kimden geldiğini anladım, Gaia.
"Haklısın." Bunu en yakın arkadaşımdan beklemiyordum.
"Ben öyle bir göreve gitseydim bedenini buraya getirirdim."
"Keşke sen gitseydin, çok daha yapardın."
Kapıdan içeri girmek için kendimi zor tutuyordum.
"Bence Asterin kovmalısın, çünkü ben ondan daha iyiyim."
O benden daha mı iyi. Güldürmesin.
"Aslında olabilir."
"Neyse sana su getirmiştim iç."
Aderith büyük ihtimalle içti.
Artık gitmek gerekiyordu. Burada daha fazla kalmak beni sinirlendiriyordu.
Dışarı çıkıp çıkış kapısından geçtim. Saraya gidip hayatıma devam ettim.
Sinirli ve kalbim kırıktı. Ama galiba Aderith beni hiç tanımamıştı.