Yeni Səhər
Bir neçə saatlıq ağır yolçuluqdan sonra insanlar meşədən çıxmağa başladılar. Qarşıda kiçik bir yaşayış məntəqəsi görünürdü. Könüllülər yorğun insanları qarşılayır, uşaqlara isti çay və yemək verirdilər. Lalə ilk dəfə idi ki, özünü nisbətən təhlükəsiz hiss edirdi.
Murad isti yorğana bürünüb sakitcə yuxuya getdi. Anası göz yaşlarını gizlətməyə çalışır, atası isə ətrafdakı insanlara kömək edirdi. Hamının üzündə dərin kədər vardı. Hər kəs doğmalarını və doğma yurdunu düşünürdü.
Lalə səmaya baxdı. Qar dənələri yavaş-yavaş dayanırdı. O, ürəyində bir söz verdi: yaşadığı bu gecəni heç vaxt unutmayacaq və gələcəkdə hamıya sülhün nə qədər qiymətli olduğunu danışacaqdı. O bilirdi ki, ümidini itirməyən insan bir gün yenidən gülümsəyə bilər.