Sükutun İçində
Səhər günəşi buludların arasından zəif işıq saçsa da, soyuq hələ də sümüklərə işləyirdi. Lalə və ailəsi uzun yol getməkdən taqətdən düşmüşdü. Onlar qarlı meşənin kənarında qısa müddətlik dayanmağa məcbur oldular. Ətrafı dərin bir sükut bürümüşdü. Bu sükut hər kəsin ürəyindəki qorxunu daha da artırırdı.
Murad yorğun halda bacısının çiyninə söykəndi. Anası çantasından kiçik bir tikə çörək çıxarıb uşaqlar arasında böldü. Hamı bilirdi ki, yemək çox az qalıb, amma heç kim şikayət etmirdi.
Bir az sonra uzaqdan gələn insanlar onlara yaxınlaşdı. Onların da üzündə yorğunluq və kədər görünürdü. Hamı bir-birinə təsəlli verir, itirdiklərini xatırlayırdı. Lalə başa düşürdü ki, bu çətin günlərdə insanı ayaqda saxlayan ən böyük güc birlik və ümiddir.
Atası səmaya baxaraq sakit səslə dedi:
— Nə qədər ağır olsa da, yaşamağa davam etməliyik. Biz keçmişimizi unutmayacağıq, amma gələcəyimizi də qorumalıyıq.
Lalə atasının sözlərini ürəyində təkrarladı. O, göz yaşlarını sildi, Muradın əlindən tutdu və ailəsi ilə birlikdə yenidən yola çıxdı. Qarşıda onları hələ uzun və çətin bir yol gözləyirdi.