Ayrılığın Ağrısı
Qarlı yol uzandıqca insanların gücü tükənirdi. Hər kəs yorğun idi, amma heç kim dayanmağa cəsarət etmirdi. Lalə hərdən arxaya baxır, doğma şəhərin olduğu tərəfə baxanda ürəyi sıxılırdı. O, evlərini, məktəbini və dostlarını xatırlayırdı.
Bir qədər irəlidə insanların toplandığını gördülər. Hamı itkin düşən yaxınlarını axtarır, bir-birinin adını səsləyirdi. Bu səslər qarlı meşədə əks-səda verirdi. Lalə ilk dəfə ayrılığın nə qədər ağır olduğunu hiss etdi. Hər kəsin gözlərində həm qorxu, həm də ümid vardı.
Anası Lalənin çiyninə əlini qoydu.
— Qızım, nə olursa olsun, ürəyindəki yaxşılığı qoru. Bir gün bu günlər geridə qalacaq.
Lalə başını tərpətdi. O, göz yaşlarını gizlətməyə çalışsa da, bunu bacarmadı. Murad bacısına sarıldı və asta səslə dedi:
— Biz yenə evimizə qayıdacağıq, elə deyil?
Lalə cavab vermədi. O, yalnız qardaşının əlini möhkəm sıxdı. Qarşıda hələ uzun bir yol vardı. Soyuq külək əsirdi, amma ailə bir-birinə dayaq olaraq addımlamağa davam edirdi. Hər addım onları naməlum bir sabaha aparırdı.