Efe taburcu olduktan üç gün sonra.
Arda onu evinden aldı. “Bugün dışarı çıkıyoruz. Ama kalabalık yere. Ve peşimden ayrılma.”
Efe kaş kaldırdı. “Koruma mı tuttum seni?”
“Ücretsiz koruma. Sadece kahve ısmarlarsın.”
Kafeye girdiler. Aynı kafeydi. Efe bu sefer kendi içeceğini beğendi. Arda’nınkini de denedi, yüzünü buruşturdu.
“Bu ne lan? Acı.”
“Espresso. Büyü.”
“Büyümüyorum, ölüyorum.”
Arda güldü. “Alış. Çünkü bundan sonra sık sık içeceğiz.”
Efe bardağını evirip çevirdi. “Bundan sonra mı?”
Arda omuz silkti, bakışlarını kaçırmadan. “Yani… peşimdeler hâlâ. Seni de biliyorlar. Birlikte olursak… en azından yalnız olmazsın.”
Efe yavaşça gülümsedi. “Mantıklı bir bahane.”
“Bahane değil. Gerçek.”
Telefonları aynı anda titredi.
İsimsiz numara.
“Oyun daha bitmedi. İkiniz de.”
Arda mesajı okudu. Efe de okudu. Bakışları buluştu.
Efe derin bir nefes aldı. “Korkuyor musun?”
Arda başını salladı. “Korkuyorum. Ama… sen yanımdayken daha az.”
Efe’nin kalbi bir an hızlandı. Sonra gülümsedi. Küçük, yaramaz bir gülümseme.
“O zaman süt almaya gidelim mi? Bu sefer birlikte.”
Arda kahkaha attı. “Lan süt mü kaldı aklında hâlâ?”
“Aklımdan çıkmıyor ki. O yüzden dövüldük neredeyse.”
İkisi de güldü. Dışarıda rüzgâr esiyordu. Telefonlarındaki tehdit hâlâ oradaydı. Ama o an, o masada, elleri birbirine çok yakındı.
Ve ikisi de biliyordu…
Bu daha başlangıçtı.