Arda bütün gece Efe’ye yazdı. Cevap yoktu.
Sabah stüdyoya gitti. Efe gelmemişti.
Grup üyelerinden biri yanına yaklaştı.
“Kavga ettiniz galiba. Yüzün belli ediyor.”
Arda başını salladı.
“O zaman git düzelt. Çünkü ikiniz de berbat görünüyorsunuz ayrıyken.”
Arda öğlen Efe’nin evinin önüne gitti. Kapıyı çaldı. Annesi açtı, sert baktı ama içeri aldı.
Efe odasındaydı. Kapı aralıktı.
Arda içeri girdi. Yere oturdu.
“Özür dilerim. Aptalca konuştum. Senin yüzünden değil… benim korkularımdan. Seni kaybetmekten o kadar korkuyorum ki, bazen seni uzaklaştırmaya çalışıyorum.”
Efe uzun süre konuşmadı. Sonra yavaşça yanına oturdu.
“Ben de korkuyorum. Ama seninle korkmak, sensiz korkmaktan daha iyi.”
Arda onun elini tuttu.
“Bir daha öyle konuşmayacağım. Söz.”
Efe başını omzuna yasladı.
“Söz.”