Bir gece her şey üst üste binince patladılar.
Arda, Efe’nin ailesinin baskısından, gruptaki bakışlardan, hâlâ bitmeyen tehditten bunalmıştı.
“Belki… bir süre uzak dursak?” dedi bir an.
Efe’nin yüzü bembeyaz oldu. “Ne?”
“Seni koruyamıyorum gibi geliyor. Her şey senin yüzünden karışıyor gibi hissediyorum bazen.”
Sözler ağzından çıkınca pişman oldu. Ama geri alamadı.
Efe geri adım attı. Gözleri doldu.
“Benim yüzümden mi? Sen beni kurtarmasaydın… ben zaten yoktum belki.”
Kapıyı çarpıp çıktı.
Arda olduğu yerde kaldı. Elleri titriyordu.
“Lan… ne yaptım ben?”