Mor taşın son saldırısının üzerinden birkaç hafta geçmişti.
Pikachu, Charmander, Squirtle, Bulbasaur ve Eevee her şeyin sonunda düzeldiğini düşünüyordu.
Sonuçta kristali parçalamışlardı.
Mor enerji yok olmuştu.
Kontrol edilen Pokémonlar kurtulmuştu.
Her şey normale dönmüştü.
Ya da öyle sanıyorlardı...
Bir gün beş arkadaş nehrin kenarında oturmuş meyve yerken Bulbasaur bir şey fark etti.
"Şuna bakın."
Bulbasaur küçük bir mor kristal parçasını gösterdi.
Taş nohut kadar küçüktü.
"Eee?" dedi Squirtle.
"Bu son savaştan kalmış olmalı."
Charmander yaklaşıp taşı inceledi.
"Çok küçük."
Tam o sırada taş hafifçe parladı.
ÇIT!
Taş ikiye ayrıldı.
Beş arkadaş donup kaldı.
"Eee... az önce ne oldu?" dedi Eevee.
Kimse cevap veremedi.
Çünkü iki parçaya ayrılan taşın iki parçası da büyümeye başlamıştı.
Pikachu'nun gözleri açıldı.
"Arkadaşlar..."
Bir anda her iki parça da eski boyutlarına ulaştı.
Artık bir tane değil...
İki tane mor taş vardı.
Herkes şok olmuştu.
"Yok artık!" diye bağırdı Squirtle.
Pikachu hemen Thunderbolt kullandı.
BOOOM!
İki taş da parçalandı.
Ama bu sefer olanlar daha kötüydü.
Parçalanan taşların her parçası yeniden büyümeye başladı.
İki taş dört oldu.
Dört taş sekiz oldu.
Sekiz taş on altı oldu.
Ve sayı giderek artıyordu.
Eevee korkuyla geri çekildi.
"Bu onun planıymış!"
Bulbasaur ne demek istediğini anladı.
"İlk savaştan beri plan buydu."
Mor taş kendini yok ettirerek çoğalabiliyordu.
Parçalanmak aslında yenilmek değildi.
Çoğalmak demekti.
Saatler içinde ormanın dört bir yanında onlarca mor taş ortaya çıktı.
Sonra yüzlerce.
Bazıları küçük kalıyor, bazıları büyüyordu.
Her biri çevresine mor enerji yayıyordu.
Bazıları Pokémonları kontrol etmeye başlamıştı bile.
Pikachu hemen karar verdi.
"Hepsini bulacağız."
"Nasıl?" dedi Charmander.
"Tek tek."
Ve uzun mücadele başladı.
Bir gün boyunca ormanı dolaştılar.
Taş buldukça yok ettiler.
Ama her yok ettiklerinde daha fazlası ortaya çıkıyordu.
Bazen bir taşı bulmak saatler sürüyordu.
Bazen bir taşın çevresinde kontrol edilen Pokémonlar oluyordu.
Bazen iki taş aynı anda ortaya çıkıyordu.
Günler geçti.
Ekip yorulmuştu.
Squirtle'ın ayakları ağrıyordu.
Charmander'in kuyruğundaki alev bile küçülmüştü.
Bulbasaur nefes nefeseydi.
Eevee neredeyse uyuyakalıyordu.
Ama vazgeçmediler.
Sonunda yaşlı Noctowl tekrar ortaya çıktı.
"Belki yanlış yöntem kullanıyorsunuz."
Pikachu merakla baktı.
"Ne demek istiyorsun?"
Noctowl yere bir taş çizdi.
"Parçalamak yerine enerjilerini tüketin."
Ekip sonunda anlamıştı.
Sorun taşları kırmak değildi.
Sorun enerjilerini bitirmekti.
Böylece yeni bir plan yaptılar.
Artık taşları patlatmıyorlardı.
Enerjilerini saldırılarla yavaş yavaş tüketiyorlardı.
Bu çok daha uzun sürüyordu.
Ama işe yarıyordu.
Bir taş.
Sonra bir taş daha.
Sonra bir tane daha.
Günler boyunca çalıştılar.
Her taşın enerjisi bittiğinde kristal grileşiyor ve toza dönüşüyordu.
Bu kez çoğalamıyordu.
Haftalar sonra...
Son mor taş da enerjisini kaybetti.
Rüzgarla birlikte dağılıp gitti.
Orman sessizleşti.
Gökyüzü tekrar mavi oldu.
Kontrol edilen Pokémonlar kurtuldu.
Ve ilk kez hiçbir yerde mor enerji kalmadı.
Ekip büyük bir ağacın altında oturuyordu.
Kimse konuşmuyordu.
Çok yorulmuşlardı.
Sonunda Squirtle sessizliği bozdu.
"Bu kadar mı?"
Charmander güldü.
"Umarım."
Eevee yere uzandı.
"Ben bir ay uyuyacağım."
Bulbasaur kahkaha attı.
Pikachu ise gökyüzüne baktı.
Bu kez gerçekten kazanmış gibi hissediyordu.
Belki hâlâ cevaplanmamış sorular vardı.
Belki mor taşın bütün sırları çözülmemişti.
Ama şu an için önemli değildi.
Arkadaşları yanındaydı.
Orman güvendeydi.
Ve uzun zaman sonra ilk kez herkes gerçekten mutluydu.
En azından...
Şimdilik...
⚡🔥💧🌿🦊