Bölüm 9

Uzun, dalgalı saçlarım omuzlarımdan aşağı dökülüyordu; koyu kahverengi tonlarında, ışık vurduğunda kızıl yansımalarla parlayan cinsten. Yüz hatlarım keskinleşmiş, elmacık kemiklerim belirginleşmiş, dudaklarım doğal bir dolgunluk kazanmıştı. Gözlerim… en büyük değişimdi. Artık derin, zümrüt yeşiliydi; bakışım soğuk, hesapçı, içine çeken türden. Kirpiklerim uzun ve kıvrık, kaşlarım ince ama güçlü bir kavisle şekillenmiş. Boynum zarif, omuzlarım dik. Vücudum… yıllarca nefret ettiğim o vücut gitmişti. İnce bel, düzgün kalçalar, uzun bacaklar. Kaslı ama kadınsı. Siyah, vücuda oturan bir elbise giymiştim o gün; derin bir V yaka, uzun kollu. Üstüne kısa bir blazer ceket. Boynumda kalın, gümüş bir zincir kolye – sade ama dikkat çekici. Gülümsedim aynada. Dişlerim bembeyazdı, mükemmel sıradaydı. “Merhaba, Ariv,” dedim kendi kendime. Sesim bile değişmişti; daha tok, daha kendinden emin. Lorenzo başını salladı, memnuniyetle. “Artık hazırsın.Adın Ariv Noir. 21 yaşındasın. İtalyan asıllı Amerikalı bir iş kadınısın görünüşte. Ama gerçekte… Hayalet lakaplı ajanımızsın.” Dosyayı uzattı yine. Yeni pasaport, yeni hayat. “İlk görevin yakında gelecek. Ama önce… bir test.” Silah eğitimine geçtik o gün. Lorenzo beni atış poligonuna götürdü. Elime bir tabanca verdi. “Vur,” dedi. Hedef insan siluetiydi. Tetikledim. Tam isabet. 10’da 10. Lorenzo gülümsedi bu kez gerçekten. “Hoş geldin, Hayalet. Dünya seni tanımayacak artık.” Aynaya bir kez daha baktım. “Vira dosyası kapatıldı. Artık Hayalet var. Dönüş yok.”