Seungmin'in nefes alış verişleri bir müddet sonra düzene girdi. Uyudu.
Bu şekilde kalıp onunla yatmanın keyfini çıkarmaya devam ettim.
Uzun bir zaman oldu. Gözüm, yatağın hemen yanındaki komidinin üzerinde duran saate gitti. Üçe on dakika vardı.
Artık kalkma vaktimin geldiğini anlayarak hiç ayrılmak istemesem de Seungmin'den ayrılmak zorunda kaldım.
Onun kolları arasından çıkarken oldukça dikkatli olmaya özen gösterdim. Biraz kıpırdandı. Gözünü açacak diye korkarak bir müddet gözümü yumdum. Hatta bu süreçte nedenini bilmesem de nefesimi dahi tuttum.
Hiç ses gelmeyip herhangi bir hareketlenme olmayınca gözlerimi açtım. Uykusuna kaldığı yerden devam ediyordu. Sadece şu an sırtı yatağa değecek şekilde, düz yatıyordu.
Yine dikkatli ve sessiz bir şekilde kalktım yataktan. Seungmin'in üzerini örttüm. Ardından yatağın ucuna oturarak tebessüm ile izledim yüzünü.
Gecenin bu saatinde sadece ay ışığıyla aydınlanan odada gözlerim de alıştığı için rahatlıkla onu görebiliyordum.
Elimi yavaş yavaş ona doğru uzattım. Her bir hücrem o pürüzsüz yanağını okşamam için bana diretirken ben yine kendime hâkim olamadım. İtiraz etmeden hücrelerimin isteğini yerine getirdim.
Elimi yanağına yerleştirdim. Allah'tan uykusu da derindi. Başparmağımla yanağında hafif gelgitler yaparak yanağını okşadım.
Uyanmasından korkmuştum başta. Ama o ne yaptı biliyor musunuz?
Bu durum hoşuna gitmiş olmalı ki uyurken dahi tebessüm etti.
Onu bu şekilde görünce hem yüzümdeki gülümsemem arttı hem de bir daha onu göremeyeceğim, kokusunu soluyamayacağım, pürüzsüz tenine dokunamayıp öpemeyeceğimi düşündükçe içimde büyük bir burukluk oluştu.
Dudaklarım titremeye başladı. Görüntüyü bulanıklaştıran gözlerimdeki gözyaşlarım birer birer firar etti.
Titreyen sesimle, onun o güzel yüzüne bakmaya devam ettim ve buruk bir şekilde, alçak sesle konuştum.
"Gerçekten çok özür dilerim Seungmin. Hem size yaşattıklarım hem de yaşatacaklarım için lütfen beni affet. Eğer... Eğer normal bir hayat sürüyor olsaydık ve sen karşıma çıksaydın seni bırakıp gitmeyi asla ama asla istemezdim. Kesinlikle senden vazgeçmezdim. Çünkü... Ben de seni seviyorum. Hem de çok seviyorum. Ömrüm boyunca sevgilin olmak muhteşem bir şey olurdu ama bu şartlar altında mutlu olamayız. Önümüze sürekli engeller konulacak. Senin şirketin var. Benimse peşimde olan bir psikopat. Onun size daha fazla zarar vermesini istemiyorum. Sizin daha fazla bu olaydan etkilenmenizi ve düzeninizi bozmanızı istemiyorum. Grubunuzun benim yüzümden dağılmasını istemiyorum. Şu an tek dileğim... Gittiğimi öğrendiğinde üzülmemen. Üzülmemeniz. Ben gittikten sonra da umarım mutlu bir hayat sürersiniz. Hepinize çok alışmıştım. Arkamda hiçbir şey bırakmadan, size hiçbir haber vermeden gittiğim için bana kızacaksınız. Kırılacaksınız. Ama buna razıyım. Yeter ki siz sağlıklı ve mutlu olun. Gerisi mühim değil."
Gözyaşlarım sürekli akmaya devam ediyor, sesim tir tir titriyordu.
"Bir daha senin kokunu soluyamayacağım, sana sarılıp sıcaklığını hissedemeyeceğim. Sana dokunamayacağım. Bana dokundukça beni anında sarıp sarmalayan o tatlı heyecanı, o tatlı hissi bir daha hissedemeyeceğim. Gözlerine doyasıya bakıp huzur bulamayacağım. Seungmin... Benim gönlüm sadece sana ait oldu. Senden başka hiç kimse de bu kalbe ait olamayacak. Senden başka kimse bana bu hisleri yaşatamayacak. Senden başka hiç kimseyi seni özlediğim kadar özlemeyeceğim. Bana kısacık zamanda tüm bu güzel anları yaşattığın için teşekkür ederim. Sana söz verdiğim gibi, seni son nefesime dek sevmeye devam edeceğim. Buradan gidiyor olabilirim ama asla senden gitmiyorum. Kalbime kazıdığın sevginle beraber gidiyorum. Yalvarırım Seungmin. Yalvarırım güzel gülüşünü soldurma yoksa nefes alamam. Yalvarırım gözlerinin ışıltısını söndürme yoksa boğulurum. Yalvarırım sana yaşatacağım üzüntüyle kendini heder etme, dünyayla bağını koparma yoksa... Yoksa ölürüm. Yalvarırım Seungmin kendine çok iyi bak. Grubuna, arkadaşlarına çok iyi bak."
Güçlükle yutkunup devam ettim.
"Stray Kids'e beni bu zamanlarımda dahi güldürdükleri için teşekkür ederim. Her zaman yanımda olduğunuz için teşekkür ederim. Hoşça kalın... Umarım, mutlu bir hayat sürersiniz."
Elimi yüzünden çektim ve son kez, son isteğimi de yerine getirmek için üzerine doğru eğildim.
Dudaklarımı hafifçe dudaklarına bastırdım.
Kokusunu içime çekerken dudaklarının üzerine öpücüğümü kondurdum ve geri çekildim.
Yatağımın altına tıkıştırdığım valizimi sessizce alarak odamdan sessizce çıktım. Aynı sessizlikte evin içinde ilerleyip merdivenleri indim. En sonunda kapıyı açtım.
Beni götürecek olan korumalar bekliyordu. Beni görünce saygıyla hafif eğildiler. Birisi elimdeki valizi alırken diğeri bana yolu gösterdi.
Arkama dönüp son bir defa kaldığımız eve baktım.
Stray Kids ile yaşadığım her şey, her bir anım gözümün önünden birer birer geçerken yine acı bir tebessüm ettim. Her ne kadar acı bir tebessüm olsa da samimiydi.
Size minnettarım çocuklar. Hoşça kalın.
Arkama döndüm ve beni bekleyen korumaları takip ettim.
Her şey bitmişti.
Gidiyordum.
...
