Yere birçok yatak serilmiş, Jeongin ve Changbin çoktan serdikleri yer yataklarında uyumuşlardı bile.
Üyelerin çoğu bizim de olduğumuz gibi mutfaktaydı.
Ben masanın çevresindeki sandalyede oturan Seungmin'in önüne bir diğer sandalyeyi çekerek oturmuş ve yüzünü temizliyordum.
Aynı şekilde Hyunjin de Felix'in yüzünü temizlemekle meşguldü.
Ben Hyunjin ile beraber onlara pansuman yaparken geri kalan üyeler bir şeyler atıştırmakla meşguldü.
"Gerçekten beni affettin değil mi Felix? Hâlâ sana o sözleri söylediğim için çok pişmanım."
Seungmin gözlerini yanında oturan Felix'e çevirip sorusunu sorar sormaz Felix'ten karşılık geldi.
"Gerçekten affettim, merak etme. Senin yerinde olsaydım ben de aynı şeyi düşünürdüm. -Diyemeyeceğim maalesef bücür. Kesinlikle o sözleri sarf etmeden önce daha çok düşünür, düşündüklerimi tartar ve ondan sonra dile getirirdim."
"Biliyorum ama o an kendime hâkim olamadım. Gerçekten çok özür dilerim. Pişmanım. Yah! Sen bana az önce ne dedin?"
Felix güldü. Yüzündeki tebessümü sabit tutup:
"Bücür dedim. Büüü-cür!"diyerek cevap verdi.
Seungmin sadece kısılan gözleriyle baktı. Normal bir zamanda olsa kesinlikle bunu Felix'e ödetirdi ama şu an zaten pişman olduğu için susuyor ve hiçbir şey yapmıyordu.
Biz de Hyunjin ile beraber onların bu hâline tebessüm ettik. Sonunda pansuman işini bitirdiğimizde ikimiz de hâlâ kanamaya devam eden bölgelere birer bant yapıştırarak kapattık.
Maalesef ki yüzlerindeki morluklar için elimizden bir şey gelmiyordu. Onlara aynı zamanda şişen yerlerine buz tutturmak dışında.
Sonunda işimiz bittiğinde Hyunjin omuzlarını kütleterek esnedi. Ben de oturduğum yerde malzemeleri toplamakla meşguldüm.
Bu esnada Bangchan yanımıza doğru yaklaştı. Elinde hazırlamış olduğu sandviçi Hyunjin'e verdi.
"Acıktığını söylemiştin. Al bakalım."
Hyunjin âdeta gözleri parlayarak heyecanla sandviçi Bangchan'ın elinden aldı.
"Karnım eziliyordu cidden. Çok teşekkür ederim hyung."
O anında sandviçinden büyük bir ısırık alıp şişen yanaklarıyla güç bela çiğnemeye çalışırken Bangchan onun bu hâline tıpkı bizim gibi tebessüm etti. Hemen ardından gözlerini bizim üzerimizde dolaştırdı.
"Siz de aç mısınız? Yapayım mı?"
Biz Seungmin ile aç olmadığımızı belirttik ama Felix Bangchan'a sırıtarak bakıp hızla gözlerini kırpıştırınca Bangchan daha çok güldü. Bir iki kere Felix'in omzuna vurdu.
"Tamam, tamam. Bekle getiriyorum hemen," diyerek tezgâhın üzerinde herkesin başına üşüştüğü sandviç malzemelerinin yanına doğru ilerledi.
Ben hâlâ masanın üzerindeki dağınıklığı topluyordum. Ecza kutusunu masanın üzerine boşaltmıştık da biraz.
O sırada Hyunjin ağzındaki lokmayı çiğnemeyi bitirip yeni bir ısırık almadan önce Seungmin'e bakarak muzur bir şekilde soru yöneltti.
"Peki Seungmin...Sizin Mi Yeon ile sevgili olma meseleniz gerçekten doğru mu yoksa o an rol icabı mı söyledin?"
Ben tam rol icabı olduğunu söyleyecektim ki Seungmin hızla atlayarak benim sözümü de kesti.
"Doğruydu! Biz Mi Yeon ile çıkıyoruz. Yani çıkmaya başladık. Bugün oldu. Bugün teklif ettim."
İrileşen gözlerimle şaşkınca ona bakmaya devam ettim. Bir öncekinde tamam, psikopatı ortaya çıkarabilmek adına sevgili olduğumuzu söylemişti. Ama şimdi... Şimdi ne gerek vardı böyle bir yalana?
Yine de bir bildiği olduğunu düşünerek susmaya karar verdim. Ama kimseye dönüp kendi ağzımla cevap vermedim. Onlara yalan söylemek istemiyordum çünkü.
🩹
