"Seungmin!"
Seungmin de, onun arkasında ilerleyen Changbin de sesimi duyunca oldukları yerde durup bana döndüler. Ben ise Seungmin'e bakarak elimdeki boşalan su bardağını havaya kaldırdım.
"Rica etsem çıkmadan önce bana bir bardak daha su doldurur musun?"
Seungmin Changbin'e baktı. Changbin gözleriyle onay verdi. O da diğer üyeler gibi odadan çıkarken Seungmin yeniden bana doğru gelmeye başladı.
Elimdeki boş su bardağını aldı.
Yanımdaki komodinin üzerinde bulunan sürahideki suyu bardağa ağır ağır boşaltıp yeteri kadar dolunca bana uzattı.
Uzattığı bardağı ellerimin arasına alır almaz fırsat bularak söze girdim.
"Seungmin. Ben her şey ama her şey için gerçekten çok teşekkür ederim. Ah... Şey... "
Seungmin muhteşem bir şekilde gülümsedi ve sözümü keserek araya girdi.
"Önemli değil. Ayrıca merak etme. Seninle konuştuklarımız ikimizin arasında bir sır olarak kalacak. Bundan emin olabilirsin. Sen söylemediğin takdirde benim ağzımdan tek kelime dahi çıkmayacak."
Bu konuyu söyleyeceğimi bile nasıl tahmin edebiliyordu? Ona... Ona hayran olmamak mümkün müydü acaba?
Ben de ona bakarak tıpkı onun gibi gülümsedim.
"Şey... Aslında ben bu konuyu sana anlatmak isterim. Yani... Sana anlattıklarımdan sonra kafanın çok karıştığını biliyorum. Bana çatıdayken sana güvenmemi söylemiştin. Sana güvendim ve güvenimi boşa çıkarmadın Seungmin. Bundan sonra da sana güvenebilmek istiyorum. Hem... Üstelik bir de, yıllardır içimde tuttuğum zehrin bir kısmını dahi biriyle paylaşabilmek beni rahatlattı. Sana anlatmak isterim. Tabii eğer sen de dinlemek istersen."
Aynı şekilde gülümsemeye devam etti. Heyecanlı çıkan sesiyle, "Tabii ki dinlemek isterim," dedi. Bu esnada aşağı kattan bir ses yükseldi.
"Seungmiiin!"
Lee Know'a aitti bu ses. Yüksek sesle bağırarak Seungmin'e sesleniyor, onu çağırıyordu. Seungmin de onu duyunca yüksek sesle, "Geliyorum!" diye bağırdı.
Ardından yüzündeki gülümsemesini biraz daha artırdı. Odanın kapısına eğilip kısa bir bakış attı. Kimseciklerin olmadığını görünce yeniden aynı ifade ile bana döndü ve üzerime doğru eğilerek fısıldadı.
"O zaman geceleyin bahçede buluşalım."
Üzerime eğildiğinde kalbimin giderek artan ritmi; onun burnuma buram buram dolan kendisine has kokusu, fısıltısını işitince tüylerimi ürperten histerik sesi ve yüzüme çarpıp tüm vücuduma bir karıncalanma yayan nefesiyle daha da arttı.
"Minni minni Seungminiii!"
"Geldim Lee Know, geldim!"
Seungmin koşar adımlarla kapıya doğru ilerledi. Çıkmadan önce şirin bir şekilde bir sağa bir sola hızlıca 'görüşürüz' anlamında elini salladı. İnanın, ben de bir anda aynı hareketi yapıverdim.
Gerçekten Stray Kids'in her üyesinin, her hareketinin bir bulaşıcılığı var.
Seungmin tamamen odadan çıkarak kapıyı kapattığında elimdeki su dolu bardağı dikkatli bir şekilde yanımdaki komodinin üzerine koydum.
Ah, bir dakika!
Şimdi biz... Yani Seungmin ile ben geceleyin bahçede mi buluşacaktık?
Sadece ikimiz...
Gece gece...
Baş başa...
Yıldızların altında...
Aissh! Ne saçmalıyorum ben? Bunca zaman yaşadıklarımın etkisiyle beyin travması falan geçiriyor olmalıyım her hâlde. Aksi takdirde şu an aklıma getirdiğim saçma düşüncelerin başka bir açıklaması olamaz.
Uyu Mi Yeon! Geceleyin buluşman gereken ultra yakışıklı bir erkek var.
Ahhh!
Ne diyorum ben? Uyumayı dahi dinlenmek için değil de Seungmin ile buluşmak için mi istiyorum?! Bu ben değilim. Kesinlikle içime başka biri kaçmış.
Ah! Çıldırıyor olmalıyım. Hayır hayır, çıldırmışım.
İmdat!
...
Ah Mi Yeon ah! 🤭 Düşülmeyecek gibi değil ki bizim Seungmin'imiz.🥰 Seni en iyi biz anlarız.😍
