Bana uzatılan su dolu bardağı elime alarak kimseye bakamadan ağır ağır dudaklarıma götürdüm. Ardından suyu yudumlamaya başladım.
Evdeydik.
Benim kaldığım odada, yatağımda uzanıyordum.
Stray Kids ise eksiksiz, 8 üyesiyle beraber yatağımın çevresinde dizilmiş; sorgulayıcı gözleri ve çatılan kaşlarıyla bana bakıyordu.
Kimse şimdiye kadar ağzını açıp da tek kelime etmedi.
O anki hâlimi görmüşlerdi çünkü. Yani çatıdaki.
Ben Seungmin'in göğsüne başımı gömmüş, yerde kanlar içerisinde ağlarken Bangchan da yanı başıma eğilerek endişeli bakışlarını sürdürmeye devam etmişti.
Bu arada... O esnada Seungmin de ağlıyordu. Onu bayağı bir korkutmuş ve endişelendirmiş olmalıydım.
Neyse... Hemen ardından diğer Stray Kids üyeleri de bir bir asansörden dökülmeye başlamıştı. Bazıları ise merdivenden çıkarak çatıya ulaşır ulaşmaz beni kanlar içerisinde görünce başta oldukları yerde donmuş, hemen sonra yanıma koşmuşlardı.
Hastaneye gitmek istemedim. Zaten onlar da beni hastaneye götürselerdi olay olurdu. Ünlü bir K-pop grubuydular sonuçta.
Hastaneye gitmeyince beni kaldığımız eve getirdiler. Yolda ayrıca bir doktoru aramış ve kaldığımız evin adresini vermişlerdi.
Benimle ilgilenen doktor, yetişkin bir bayandı. Odamdan tüm erkekleri çıkardıktan sonra beni tedavi etmiş, açılan dikişlerimi yeniden kapatmıştı.
Şimdi ise bu hâldeyim. Yatağımın başlığına sırtımı yaslamış, elimdeki suyu milim milim yudumlayarak kaçacak delik arıyorum.
Herkesin sorgulayıcı bakışları üzerimde.
En sonunda Seungmin, "A... Beyler... Hadi biz çıkalım da Mi Yeon biraz dinlensin," diyerek beni kurtarmaya çalıştı. Ona minnet dolu bakışlarımı gönderdim.
Ancak Bangchan kollarını bağlayarak bana bakmaya devam etti.
"Hiçbir yere gitmiyorum. Bana bir açıklama borçlusun küçük hanım. Daha doğrusu bize! Neler oluyor? Neden stüdyoyu öylece terk ettin? Neden çatıdaydın? Ah, kahretsin! Orada ne yapıyordun Mi Yeon?"
Bağırıyordu ama haklıydı da. Bu yüzden bağırdığı için ona kızamıyordum bile.
Seungmin araya girdi.
"Bangchan hyung, kız daha yeni tedavi oldu. Yorgun. Biraz dinlensin sonra sorguya çekersin."
"Sana da sıra gelecek Seungmin. Sıranı bekle."
"Ama-"
"Bekle Seungmin!"
"Hyung! Sence Mi Yeon'u oraya kadar iten şey ne? Keyfinden mi çıktı? Demek ki Mi Yeon'un hayatını sonlandırmak isteyeceği kadar çektiği büyük bir acı var ortada. Şimdi ona bu soruları sorup acılarını tazeletmek ve onu yeniden o hâle getirmek niyetinde misin? Anlatmak istediği zaman anlatır ama şimdi lütfen. Biz üzerimize düşeni yapıp odadan çıkalım."
Ben ve diğer üyelerin gözleri bir Seungmin'e bir Bangchan'a gidip gelirken en sonunda Bangchan, "Tamam, haklısın. Özür dilerim. Sonra konuşuruz," diyerek sakinleşti ve hemen ardından kapıya doğru yöneldi.
"Hadi beyler, çıkalım," Changbin de Bangchan'ı destekleyerek üyeleri önüne aldı. Üyeler itiraz eder gibi olsa da seslerini çıkarmayıp Changbin'in önüne düştüler.
Seungmin ile hem az önceki hareketi hem de çatıda ona anlattıklarım hakkında konuşmam gerekiyordu.
Bundan dolayı hızlıca düşünmeye çalıştım. Beynimde saniyeler içerisinde bir ışık yandığında Changbin'in önünde ilerleyen Seungmin'e çıkmadan önce seslendim.
"Seungmin!"
...
