Deniz, ertesi sabah uyandığında gördüğü rüyayı unutmaya çalıştı. Fakat aklında tek bir şey vardı:
"Beni kim çağırdı?"
Okula giderken sürekli etrafına bakıyordu. Sanki birinin onu takip ettiğini hissediyordu.
O sırada Livasu ve Esila her zamanki gibi onu uzaktan izliyordu.
"Deniz gerçeği öğrenmeye hazır değil," dedi Esila.
Livasu sessizce cevap verdi:
"Belki de hazır olmak zorunda kalacak."
Akşamüstü Deniz, evinin yakınındaki eski parka gitti. Orası çocukluğundan beri en sevdiği yerdi. Ancak o gün parkta farklı bir şey vardı.
Ağaçların arasında küçük, parlak bir ışık gördü.
Merakına yenilen Deniz ışığa doğru yürüdü.
"Burada biri mi var?"
Tam o anda ışık kayboldu.
Ama yerde küçük, altın renkli bir tüy kalmıştı.
Deniz tüyü eline aldığında garip bir sıcaklık hissetti.
Periler Âlemi'nde ise büyük bir telaş vardı.
"Livasu!" diye seslendi Meclis muhafızı.
"İnsan çocuk, peri izine dokundu."
Livasu'nun yüzü değişti.
"Bu çok erken oldu."
Esila endişeyle ona baktı.
"Artık saklanamayız."
Gece olduğunda Deniz odasında tüyü incelerken birden oda ışıkla doldu.
Karşısında iki kişi belirdi.
Biri koyu kanatlı, cesur bakışlı bir peri...
Diğeri ise parlak kanatları olan sakin yüzlü bir peri.
Deniz şaşkınlıkla geri çekildi.
"Siz... nesiniz?"
Livasu ve Esila birbirlerine baktı.
Yıllardır sakladıkları sır artık ortaya çıkmıştı.
Esila yumuşak bir sesle konuştu:
"Deniz... Biz seni uzun zamandır koruyoruz."
Deniz'in gözleri büyüdü.
"Benim koruyucularım mı?"
Tam cevap verecekleri anda odanın içi karardı.
Pencerenin önünde siyah bir gölge belirdi.
"Sonunda sizi buldum..." dedi gizemli ses.
Livasu hemen Deniz'in önüne geçti.
"Onu sana vermeyeceğiz."
Gölge hafifçe güldü.
"Henüz bilmiyorsunuz... Deniz sadece korunması gereken biri değil."
Karanlık perde gibi dağıldı.
Ve geride tek bir cümle kaldı:
"Deniz, kehanetin anahtarı."