༄
Çoraplarını özensizce ayağına geçirdi. Aslında ayakları hiç üşümüyordu. Hep sıcak, küçük odasındaydı. Sadece, her sabah uyandığında yaptığı ilk şeyin çoraplarını giymek olduğuna alıştığı için bunu yapıyordu. Düz, kahvemsi saçlarını karıştırıp birkaç kere şişmiş gözlerini kırpıştırdı, kollarını iyice gererek uzunca esnedi. Bir süre yatağın kenarında oturup öylece yere baktı. Çoraplarının biri gri, öteki ise siyahtı. Yatağın altına doğru ittiği çorap dolu ufak tefek sepete şöyle bir bakıp değiştirmeye üşendiğine karar kılarak vazgeçti.
Sağı, solu ve büyük bir zorlukla tutulmuş boynunu biraz çevirip arkasında kalan, açık kapısından hiç giymediği siyah pantolonun bir paçası sarkan dağınık giysi dolabının etrafını yokladı. Hiçbir yerde yoktu. Etrafında son bir kez göz gezdirip pürüzlü, boğuk sesiyle bağırdı "Hemşire!"
Birtakım uzak konuşma sesleri, her bakımdan koşuşturduğu belli olan adım sesleri ve kapının gürültüyle açılma sesi...
İçeri giren onsekiz yaşlarında, stajyerlerin giydiği kıyafetlerden giyen ufak tefek bir genç kızdı. Bir eli hala sıkıca kavradığı kapı kolunda, öteki ise duvara yaslı, koşmaktan nefes nefese kalmış şekilde öylece duruyordu. Yatağında ayaklarını uzatıp ellerini duvara dayadığı başının altında kavuşturmuş tembel tembel uzanan adamı görünce hayal kırıklığına uğradı. Kaşlarını çattı. Ensesinde topladığı saçlarının tokanın tutamadığı perçemleri yüzüne ikide bir değdikçe kızgın olduğunu göstermek ister gibi hışımla geri itti. Bir şey söylemek istermiş gibi, büktüğü küçük dudaklarını araladı sonra vazgeçip tekrar büktü.
Genç stajyer hiçbir şey söylemedi. Anlaşılan bir şeyler söylese de hiçbir şeyin değişmeyeceğini burada yeni olmasına rağmen o da anlamıştı. Kapıyı çekip çıkmak üzereydi ki genç adam yattığı yerden doğrulup tek elini gitme der gibi salladı "dur, dur!"
Stajyer gözlerini yumup sesli bir nefes verdikten sonra bıkkın bakışlarını ona yöneltti. "anlaşılan sağlığınız gayet yerinde, yaptığınız şakaya kanıp sizi eğlendirdiğime göre artık gidebilirim."
"hayır, seni çağırdığıma göre ihtiyacım var. Bak, bu sefer bir şaka değil. Terliklerimi bulamıyorum. Hem seni hemşire diye çağırdım, stajyer 7." dedi gülümseyerek.
Genç kız kaşlarını çatıp pencerenin önüne rastgele atılmış kıyafetlerin altında kaybolmuş terlikleri tek eliyle kavrayıp kızgın halinden ödün vermeyerek yataktan bacaklarını sarkıtmış adama doğru uzattı.
"Neden bana böyle seslenip duruyorsun? Hiç hoşuma gitmiyor." dedi incecik sesiyle.
"Ne? Benden ismini aklımda tutmamı beklemiyorsun herhalde, burada senden bir sürü var." dedi genç adam. O sırada kızın yüzüne bile bakmıyordu. Çok sevdiği terliklerini ayağına geçirirken stajyer elindeki kıyafetleri, zaten açık olan giysi dolabının içine sokuşturup bu çirkin görüntüyü yok etmek için kapısını kapattı. Muhtemelen biri dolabı açtığında tüm giysiler yere yığılacaktı.
Odayı aynı somurtkan ifadeyle terk edip onu yine yalnız bıraktı.
Artık terliklerini de bulmuştu. Kahvaltı yaptıktan sonra bahçede biraz dolaşmak nasıl olurdu? Hayır, hava hiç de gezilecek gibi değil. Belki otobüse binip akşama kadar dolaşabilirdi. Ama bu da olmazdı. Boş yere parasını harcayamazdı. Bir süre durdu düşündü, odanın içinde volta atıp durdu. En sonunda uzun, kocaman paltosunu sırtına geçirip büyükannesinin ördüğü kırmızı atkıyı boynuna dolayıp çıktı.
Bahçe epey kalabalıktı. "bu soğukta burada ne işleri var ki bunların?" diye düşünürken kendisinin de aynı şeyi yaptığının farkında değildi. Başını yukarda tutup kocaman adımlar atarak iki de bir insanlara üstten, kaçamak bakışlar atıyordu. Biriyle göz göze geldi mi hemencecik bakışlarını kaçırıp ciddi görünmeye çalışıyordu. Zaten oldum olası insanların gözünün içine bakmaktan kaçınır, kimseyle konuşmaz, hep çok meşgul biriymiş gibi davranırdı. Alnına dökülen yumuşak, kahve saçlarının arasında kaybolan kaşlarını çatmış, yüzünü iyice atkısını gömmüş elleri ceplerinde kocaman adımlarla yürüyordu.
Biraz sonra dikkat çekmeden hastanenin kapısından çıktı.