Aras donup kaldı.
Aynadaki siyah siluet ona bakıyordu.
Yüzü seçilmiyordu...
Ama gülümsediği kesindi.
Aras korkuyla arkasını döndü.
Oda bomboştu.
Annesi hâlâ derin bir uykudaydı.
Titreyen elleriyle tekrar aynaya baktı.
Siluet...
Yok olmuştu.
"Bu... mümkün değil."
Telefonu yeniden titredi.
Aynalara çok uzun bakma. O da seni görür.
Aras'ın artık bunun bir şaka olmadığına dair hiçbir şüphesi kalmamıştı.
Mesajı yazan kişi, biraz önce gördüğü şeyi biliyordu.
Hemen numarayı aramaya çalıştı.
"Bu numara kullanılamıyor."
Telefonun ekranı bir anda karardı.
Kendi yansımasını gördü.
Ve...
Arkasında bir anlığına aynı siyah siluet belirdi.
Aras çığlık atarak telefonu elinden düşürdü.
Ekran yere çarpınca normale döndü.
Odasına koştu.
Kapıyı kilitledi.
Sabaha kadar ışığı kapatmadı.
Ertesi sabah...
Sanki hiçbir şey yaşanmamış gibiydi.
Güneş parlıyor, kuşlar ötüyordu.
Annesi kahvaltı hazırlıyordu.
"Bütün gece uyumadın mı? Gözlerinin altı mosmor."
Aras yaşadıklarını anlatmayı düşündü.
Ama vazgeçti.
Kimse ona inanmayacaktı.
Okula gitmek için evden çıktı.
Sokağın başına geldiğinde yaşlı bir adamın kendisine baktığını fark etti.
Adam yavaşça yaklaştı.
Gözleri korkuyla doluydu.
Kısık bir sesle sadece tek cümle söyledi:
"Mesaj geldi, değil mi?"
Aras'ın kalbi duracak gibi oldu.
"Ne... nereden biliyorsunuz?"
Yaşlı adam cevap vermedi.
Cebinden buruşturulmuş eski bir telefon çıkardı.
Ekranını gösterdi.
Telefonun ekranında tek bir mesaj vardı.
Pencerene bakma.
Mesajın tarihi...
17 yıl öncesine aitti.
Aras başını kaldırdığı anda...
Yaşlı adam ortadan kaybolmuştu.
Sokağın ortasında yalnız başına kalmıştı.
Telefonu titredi.
Yeni bir mesaj gelmişti.
Artık yalnız değilsin. O seni seçti.
Devam edecek...
