Aras'ın eli titriyordu.
Telefonu cebine koyamadı.
Etrafına baktı.
Az önce karşısında duran yaşlı adam yok olmuştu.
Sokakta insanlar normal şekilde yürüyordu. Kimse telaşlı değildi. Kimse o adamı görmemiş gibiydi.
"Bu... imkânsız."
Okula vardığında bile aklı hâlâ o mesajdaydı.
Ders boyunca telefonu açmaya cesaret edemedi.
Öğretmen tahtaya bir şeyler anlatırken...
BİP.
Telefon sessizde olmasına rağmen sınıfın içinde yankılanan bir bildirim sesi duyuldu.
Aras'ın yüzü bembeyaz kesildi.
Kimse tepki vermemişti.
Sanki sesi sadece o duymuştu.
Yavaşça ekranı açtı.
Yeni bir mesaj vardı.
1. Kural: Kimseye anlatma.
Altında ikinci satır belirdi.
Anlatırsan... onlar da görmeye başlar.
Aras nefesini tuttu.
Tam o sırada yan sıradaki arkadaşı Mert eğildi.
"Ne oldu? Rengin niye attı?"
Aras telefonu hemen kapattı.
"Bir şey yok."
Ders biter bitmez okulun tuvaletine gitti.
Yüzünü yıkadı.
Aynaya bakmamaya çalışıyordu.
Tam çıkacakken lavabonun musluğu kendi kendine açıldı.
Su hızla akmaya başladı.
Aras dondu.
Arkasından...
Islak ayak sesleri geldi.
Şap...
Şap...
Şap...
Ses gittikçe yaklaşıyordu.
Ama tuvalette ondan başka kimse yoktu.
Cesaretini toplayıp arkasını döndü.
Boştu.
Tekrar aynaya baktığında...
Arkasında duran siyah siluet bu kez çok daha netti.
Neredeyse omzuna dokunacak kadar yakındı.
Ve ilk kez konuştu.
Fısıltı gibi ince bir sesle...
"Bu gece... yine pencereye geleceğim."
Aras korkuyla arkasını döndü.
Hiç kimse yoktu.
Telefonu son kez titredi.
Artık seni görmesine gerek yok. Yerini biliyor.
Devam edecek...
