Aras o gece neredeyse hiç uyumadı.
Telefonundaki son mesajı defalarca okudu.
Bu sadece başlangıç.
Sabah erkenden evden çıktı.
Tek bir amacı vardı.
Otuz yıl önce de bu mesajı alan insanlar gerçekten var mıydı?
Şehrin en eski kütüphanesine girdi.
Toz kokusu her yeri kaplamıştı.
Rafların arasında yaşlı bir görevli oturuyordu.
Aras çekinerek yaklaştı.
"Eski gazete arşivlerine bakabilir miyim?"
Görevli başını kaldırdı.
"Neyi araştırıyorsun?"
Aras kısa bir süre düşündü.
"...Kayıp insanları."
Yaşlı adamın yüzündeki ifade değişti.
"Kaç yıllık?"
"Otuz yıl..."
Adam hiçbir şey söylemeden bodrum katının anahtarını uzattı.
"Aradığını bulursan... bana gösterme."
Bodrum kat buz gibiydi.
Eski gazeteler, dosyalar ve sararmış kutular raflara dizilmişti.
Saatlerce aradı.
Sonunda...
1989 yılına ait bir gazete buldu.
Manşet dikkatini çekti.
"Bir Ayda Yedi Kişi Kayıp."
Haberi okumaya başladı.
"Kayıp kişilerin tamamının odalarında ortak bir ayrıntı bulundu. Pencereleri açıktı. Polis olaylar arasında bağlantı olmadığını açıkladı."
Aras sayfayı çevirdi.
Gazetenin köşesinde küçük, siyah-beyaz bir fotoğraf vardı.
Fotoğraftaki adamlardan biri...
Dün sokakta gördüğü yaşlı adamdı.
Ama haberin altında yazan tarih...
1989.
Fotoğraf tam 37 yıl önce çekilmişti.
Aras'ın elleri titremeye başladı.
"Hayır..."
Fotoğraftaki adam dün karşısındaydı.
Hiç yaşlanmamış gibiydi.
Tam o sırada...
Arkasından bir ses geldi.
"Onu buldun."
Aras irkilerek döndü.
Bodrumda kimse yoktu.
Ses devam etti.
"Şimdi o da seni bulacak."
Aras koşarak merdivenlere yöneldi.
Ama bodrum kapısı...
Kendi kendine kapandı.
TAK!
Işıklar söndü.
Karanlığın içinden yavaş, ağır ayak sesleri duyuldu.
Tak...
Tak...
Tak...
Aras telefonunun fenerini açtı.
Işık rafların arasına vurdu.
Hiç kimse görünmüyordu.
Sonra fener, bodrumun en arka köşesindeki duvara denk geldi.
Duvara kan kırmızısı harflerle tek bir cümle yazılmıştı:
"İLK KURALI SEN BOZMADIN."
Aras donup kaldı.
Altında ikinci bir cümle daha vardı.
"Annen bozdu."
Devam edecek...