ÇAT!
Kapı kolu bir kez daha aşağı indi.
Bu kez daha yavaş...
Daha güçlü...
Aras ve annesi birkaç adım geri çekildi.
Sonra...
Her şey durdu.
Kapının ardından gelen ses tamamen kesildi.
Ne zil çalıyordu...
Ne de biri konuşuyordu.
Evin içini ürkütücü bir sessizlik kapladı.
Aras cesaretini toplayıp kapıya birkaç adım yaklaştı.
Tam o anda telefonu titredi.
Sakın açma. Gitmedi. Sadece bekliyor.
Aras derin bir nefes aldı ve geri çekildi.
Dakikalar geçti.
Hiçbir ses gelmedi.
Annesi yavaşça,
"Galiba gitti..."
dedi.
Aras cevap veremedi.
İçinde kötü bir his vardı.
Sabah olduğunda ikisi de neredeyse hiç uyumamıştı.
Kapıyı açıp dışarı çıktıklarında sokakta onlarca insan toplanmıştı.
Polis araçları...
Ambulans...
Sarı güvenlik şeritleri...
Karşı evin önü kalabalıktı.
Aras komşularından birine yaklaştı.
"Ne oldu?"
Adam korkuyla fısıldadı.
"Gece... bizim sokaktan biri kaybolmuş."
"Kim?"
"Karşı evde yaşayan küçük Efe..."
Aras'ın kalbi sıkıştı.
Efe daha on yaşındaydı.
Her akşam bisiklet süren, herkese selam veren sessiz bir çocuktu.
Polislerden biri evden elinde siyah bir poşetle çıktı.
Ardından başka bir polis yüksek sesle bağırdı:
"Buraya bakın!"
Herkes koşarak içeri girdi.
Aras da kalabalığın arasından görebildi.
Efe'nin odasının penceresi ardına kadar açıktı.
Camın üzerinde ise içeriden dışarı doğru çizilmiş beş uzun tırnak izi vardı.
Masasının üzerinde tek bir kâğıt duruyordu.
Polis kâğıdı eline aldı.
Yüzündeki ifade bir anda değişti.
Kâğıtta sadece tek bir cümle yazıyordu:
"O bu gece yeni bir pencere bulacak."
Aras'ın telefonu cebinde titredi.
Yavaşça ekranı açtı.
Yeni mesaj gelmişti.
Bu sadece başlangıç.
Devam edecek...
