Olaylar artık tehlikeli hale gelmişti. Defne banyoda aynada Leyla’nın siluetini net gördü. Leyla fısıldadı: “O da Emre gibi. Gitmesine izin verme.”
Kerem ise rüyalarında Emre’yi görüyordu. Emre ona “Kaç, yoksa o da Leyla gibi olur” diyordu.
Bir gece pencerenin önünde yine el ele dururlarken ışıklar söndü. Karanlıkta Defne’nin sesi duyuldu: “Kerem... Elimi bırakma!”
Ama Kerem’in eli yavaşça soğudu. Leyla’nın sesi ikisinin de kafasının içinde çınladı:
“Gerçek aşk buradan asla çıkamaz.”
Kerem ani bir güçle Defne’yi kendine çekti. “Biz farklıyız. Biz bırakmayacağız birbirimizi