Günler ilerledikçe olaylar çoğaldı. Kapılar kendiliğinden kapanıyor, geceleri uzaklardan piyano sesi geliyordu. Defne ve Kerem her akşam o pencerenin önünde el ele durmayı alışkanlık haline getirmişti. Bu, onların en sakin anı olmuştu.
Bir akşam Kerem, “Belki de buradan gidelim,” dedi. “Seni huzursuz ediyor.”
Defne başını iki yana salladı. “Hayır. Leyla ve Emre’nin hikayesini öğrenmeden olmaz. Belki o zaman bizi rahat bırakır.”
Kütüphanede daha fazla araştırma yaptılar. Emre, Leyla’yı başka bir kadınla aldatmış. Leyla da intihar etmişti. Vasiyetinde “Bu konak aşkımızın mezarı ve sonsuza kadar bizimdir” yazıyordu. Leyla’nın ruhu hâlâ burada, yeni çiftleri izliyor ve “gerçek aşkı” test ediyordu.
O gece ilk ciddi tartışmalarını yaşadılar. Kerem sinirliydi: “Bu ev bizi delirtiyor Defne. Satıp gidelim.”
Defne ağlayarak, “Beni de mi bırakacaksın?” diye sordu.