Sabah Kerem mutfakta kahve yaparken Defne’yi belinden sarılıp öptü. “Burası bize iyi gelecek. Yeni bir başlangıç.”
Ama konak sessiz değildi. Öğleden sonra kütüphanede eski bir kutu buldular. İçinde 1920’lere ait mektuplar vardı. Mektuplar Leyla ve Emre’ye aitti. Tutkulu bir aşk, sonra büyük bir ihanet ve Leyla’nın “Seni asla bırakmayacağım, bu ev bizim” diye yazdığı satırlar...
Akşam yine o pencerenin önündeydiler. Defne Kerem’e sarılmış, başını göğsüne yaslamıştı. “Kerem... Burada bir şey hissediyorum. Sanki bizi izliyorlar.”
Kerem güldü ama gülüşü biraz zorlama çıktı. “Eski evler böyle olur aşkım. Hayal gücümüz çalışıyor.”
O gece Defne rüyasında Leyla’yı gördü. Leyla aynı pencerenin önünde duruyor, elini uzatıyordu: “O da seni bırakacak... Ben bırakmadım.”
Sabah uyandığında Kerem’in bileğinde hafif mor izler vardı, sanki biri çok sıkı tutmuştu.