Fırtına konağı sarsarken Defne ve Kerem kütüphanede Leyla’nın son mektubunu buldular. Mektupta şunlar yazıyordu: “Eğer yeni gelenler birbirini gerçekten severse, ben huzura ererim.”
Defne ağlayarak Kerem’e sarıldı. “Seni seviyorum. Bu ev ne isterse istesin, seni bırakmayacağım.”
O anda ev sarsıldı. Pencerenin önünde Leyla’nın silueti belirdi, gülümsedi ve yavaşça kayboldu. Işıklar geri geldi. Mor izler Kerem’in bileğinden silindi.
Ertesi sabah konak daha sıcak, daha canlı görünüyordu. Defne ve Kerem pencerenin önünde yine el ele durdular. Bu sefer arkalarında gölge yoktu.
“Sonsuza kadar?” diye sordu Defne.
Kerem onu öptü. “Sonsuza kadar.”
Ama bazı geceler, özellikle yağmur yağdığında, pencerede iki eski siluet daha beliriyor ve mutlulukla onları izliyordu...
SON