Bölüm 6 — Hatırladığım Bir Şey Var
Lâl o gece odasının kapısını kilitledi.
Bunun bir işe yarayıp yaramayacağını bilmiyordu ama kendini biraz daha güvende hissetmek istemişti.
Masasına oturdu.
Bilgisayar ekranında hâlâ Arven'in kayıp haberi açıktı.
Defalarca okumuştu.
Defalarca fotoğrafa bakmıştı.
Ama her baktığında aynı soruya takılıyordu.
Eğer bu çocuk yıllar önce kaybolduysa...
Mesajları ona kim gönderiyordu?
Telefonu masanın üzerinde sessizce duruyordu.
Bu sessizlik bile onu rahatsız ediyordu artık.
Bir mesaj gelmesini istemiyordu.
Ama gelmediğinde de huzursuz oluyordu.
Başını ellerinin arasına aldı.
Tam o sırada telefonu titredi.
Lâl irkildi.
Ekrana baktı.
"Bulduğun haber eski."
Kalbi hızlandı.
Hemen yazdı.
"Sen gerçekten Arven misin?"
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
"Evet."
"Nasıl?"
Bu kez uzun süre cevap gelmedi.
Lâl telefonun ekranına bakmayı bıraktı.
Tam pes edecekken yeni mesaj geldi.
"Sana anlatırsam inanmazsın."
Lâl dudaklarını ısırdı.
Belki de haklıydı.
Çünkü kendisi bile yaşadıklarına inanamıyordu.
Pencerenin önüne yürüdü.
Dışarıda ince bir yağmur başlamıştı.
Sokak lambasının ışığı ıslak zemine vuruyordu.
Bir an gözleri karardı.
Başını tuttu.
Garip bir görüntü zihninde belirdi.
Bir orman.
Islak toprak.
Yağmur sesi.
Ve bir erkek sesi...
"Lâl, koş!"
Lâl bir anda gözlerini açtı.
Nefesi hızlanmıştı.
Gördüğü şey birkaç saniye sürmüştü ama çok gerçek hissettirmişti.
Telefon tekrar titredi.
Bu kez mesaj daha kısaydı.
"Bir şey hatırladın."
Lâl'in elleri titremeye başladı.
"Bunu nereden biliyorsun?"
Cevap hemen geldi.
"Çünkü ben de oradaydım."
Odadaki hava bir anda ağırlaştı.
Lâl yatağa oturdu.
Kalbi deli gibi atıyordu.
O ses...
O görüntü...
Bunlar rastgele şeyler değildi.
Bir anıydı.
Silinmiş bir anı.
Telefon yeniden titredi.
"O gece yalnız değildin."
Lâl mesajı okurken boğazı düğümlendi.
"Ne oldu o gece?"
Bu kez cevap gelmedi.
Dakikalar geçti.
Sonra son bir mesaj düştü.
"Henüz hazır değilsin."
Lâl ekrana bakarken odasının ışıkları yine kısa bir anlığına söndü.
Ve yeniden yandı.
Tam o sırada gözü duvara takıldı.
Çalışma masasının yanında duran eski bir kutu vardı.
Bu kutuyu eve taşındıklarından beri hiç açmamıştı.
Kutunun kapağı hafifçe aralanmıştı.
Sanki biri onu karıştırmış gibiydi.
Lâl yavaşça kutuya yaklaştı.
İçinde eski fotoğraflar vardı.
Birini eline aldı.
Ve donup kaldı.
Fotoğrafta küçük bir kız vardı.
Yanında ise bir erkek çocuk.
Fotoğraf bulanıktı ama yüzünü seçebiliyordu.
O çocuk...
Arven'e benziyordu.
________________________________________
Eveeeetttt!6.bölüm de bittiii.Sizce Lâl bir sonuca varabilecekk miiiii????Bende çok meraklıyımmm!!Bugün 10 bölüme tamamlayacagımmm.Beklemede kalınnn!!
umarım hemen büyürüzz.
Thanksss!!🫶🏼