Bölüm 4 — Karşılaşma
Lâl o gece uyumaya çalışmadı.
Nasıl olsa uyuyamayacaktı.
Saat ilerledikçe odanın içindeki sessizlik daha da ağırlaştı. Telefonu komodinin üzerinde duruyordu. Gözlerini ondan ayıramıyordu.
03.15.
03.16.
03.17.
Telefon titredi.
Lâl derin bir nefes aldı ve mesajı açtı.
"Dışarı bak."
Bu kez itiraz etmedi.
Yavaşça perdeyi araladı.
Sokak boştu.
Tam telefonu bırakacakken ikinci mesaj geldi.
"Biraz daha dikkatli."
Lâl yeniden dışarı baktı.
Sokak lambasının altında biri duruyordu.
Kapüşonlu bir erkek.
Bu kez emindi.
Onu gerçekten görüyordu.
Kalbi hızlandı.
Adam hareket etmiyordu.
Sadece ona bakıyordu.
Lâl istemsizce bir adım geri çekildi.
Telefon tekrar titredi.
"Korkma."
"Sen kimsin?" diye fısıldadı.
Sanki cevabı duyacakmış gibi.
Ve o anda ekrana yeni bir mesaj düştü.
"Arven."
Lâl'in boğazı düğümlendi.
Bu ismi daha önce görmüştü.
Ama neden bu kadar tanıdık geliyordu?
Bir an gözlerini sokak lambasına çevirdi.
Adam hâlâ oradaydı.
Rüzgâr hafifçe ağaçları sallıyordu.
Sonra bir şey oldu.
Kapüşonlu adam yavaşça başını kaldırdı.
Lâl yüzünü seçemiyordu.
Ama gözlerini gördüğüne emindi.
Ve o gözlerde garip bir şey vardı.
Sanki yıllardır bekliyormuş gibi...
Telefon son kez titredi.
"Bu sefer beni gördün."
Lâl mesajı okuduğu anda yeniden pencereye baktı.
Ama adam kaybolmuştu.
Geride sadece boş sokak kalmıştı.
Ve ilk kez, korkusunun yanında başka bir his vardı.
Merak.
Çünkü ne kadar korkarsa korksun, artık bir şeyi biliyordu.
Arven gerçekti.