Beyza Ertekin'in anlatımından
Kerem beni dikkatle aşağı indirip arabaya bindirdi. Sonra bir bez parçası alıp gözümü bağladı ve kulağıma eğilip seni çok bir süpriz bekliyor dedikten sonra arabayı çalıştırıp sürmeye başladı.
Yarım saat sonra
Kerem beni dikkatle arabadan indirdi ve bir yere doğru götürmeye başladı. Beni bir yere oturtup göz bandımı çıkarınca uçurumun kenarında ki banklardan birine kendi elleriyle kahvaltı hazırladığını gördüm. Sevinçten ne diyeceğimi şaşırmıştım. Ona dönerek şaşkın gözlerle bakakaldım. O da benim bu halime gülerek yanağıma bir öpücük kondurup yanıma oturdu ve simitten bir parça alıp şaşkınlıktan açık kalan ağzıma koydu. Ağzıma giren simit parçasını çiğnemeye başladığımda Kerem ayağa kalkmış çayları koyuyordu.
Kahvaltı boyunca Kerem sürekli küçük parçalar vererek beni de doyurdu. Arkama yaşlanmış çayımı içerken Kerem simitin üzerine çikolata sürmüş bana uzatıyordu. Alıp yemeye başladığımda Kerem bana tatlı gözlerle bakıyordu. Lokmayı birirdiğimde Kerem gülerek ağzımın kenarlarına bulaşan çikolatayı temizlemeye başladığında bu sefer ben de gülüyordum. Kerem'in işi bittiğinde ona sarılarak manzarıyı izlemeye başladım.
Bilal'in anlatımından
Daha sabah olmasına rağmen çok hasta vardı. Oradan oraya koşturup durmaktan yorulmuştum ama hastalara bakmak iyi geliyordu. O sırada herkesin toplantı salonuna çağrıldığı anons edildiğinde hemen oraya doğru gittim. Elimde de kahve vardı. Tam toplantı salonuna girdiğimde onu gördüm...
