Tünelin içindeki sessizlik ağırlaşmıştı.
Nergis, kapının arkasından gelen sesi duyunca Ayla'nın yüzüne baktı.
— Bu kim?
Ayla cevap vermedi.
— Anne...
Ayla gözlerini kapattı.
— Onunla konuşma.
Nergis'in kaşları çatıldı.
— Neden?
— Çünkü onun söylediği hiçbir şeye inanma.
Kapının arkasındaki adam güldü.
— Hâlâ aynı.
Ayla'nın yüzü gerildi.
Adam devam etti:
— İnsanları koruduğunu sanıyorsun ama aslında herkesi daha büyük bir tehlikeye sürüklüyorsun.
Selim kılıcını kaldırdı.
— Kapıyı açmayacağız.
Adam sakin bir sesle cevap verdi:
— Açmanıza gerek yok.
Bir anda tünelin diğer tarafında metal bir ses duyuldu.
Cem etrafına baktı.
— Başka bir geçit daha var!
Gülbahar'ın yüzü değişti.
— Buradan çıkmalıyız.
Nergis:
— Hayır.
Herkes ona döndü.
Nergis elindeki mührü kaldırdı.
— Bu adam benim peşimde. Yıllardır nedenini bilmiyordum.
Ayla:
— Nergis...
— Artık kaçmayacağım.
Ayla kızına baktı.
Nergis'in gözlerinde korku vardı ama bu kez korkusunun yanında kararlılık da vardı.
— Bana gerçeği söyle.
Ayla sessizce başını eğdi.
— O adamın adı Arslan.
Nergis'in yüzü değişti.
— Arslan?
Münevver fısıldadı:
— Sarayın eski başmabeyincisi...
Ayla başını salladı.
— Yıllar önce sarayın en güçlü insanlarından biriydi.
Gülbahar söze girdi:
— Ve Nergis doğduğu gece kaybolan mühür onun elindeydi.
Nergis:
— Hangi mühür?
Ayla sandıktan çıkardığı altın mührü gösterdi.
— Bunun eşi.
Nergis şaşkınlıkla baktı.
— İki mühür mü var?
— Evet.
Ayla devam etti:
— Biri hükümdarın, diğeri gerçek varisin mührüydü.
Nergis'in sesi kısıldı.
— Peki diğer mühür nerede?
Ayla kapıya baktı.
— Arslan'da.
Tam o anda kapı büyük bir gürültüyle açıldı.
Dumanın arasından bir adam göründü.
Üzerinde siyah bir kaftan vardı.
Sağ elinde ise Nergis'in düğün gecesinde gördüğü yüzük duruyordu.
Nergis onu görünce bir adım geri çekildi.
Adam başını eğdi.
— Nihayet tanışıyoruz, Nergis Sultan.
Nergis'in kalbi hızlandı.
— Bana neden Sultan diyorsun?
Adam hafifçe gülümsedi.
— Çünkü senin kim olduğunu herkesten önce ben biliyordum.
Selim onun önüne geçti.
— Bir adım daha atma.
Arslan gözlerini Selim'e çevirdi.
— Sen hâlâ onun koruyucusu olduğunu mu sanıyorsun?
Selim'in eli kılıcında sıkılaştı.
Arslan tekrar Nergis'e baktı.
— Sana bir teklifim var.
Nergis:
— Seni dinlemiyorum.
— Dinleyeceksin.
Arslan elini kaldırdı.
Yüzüğündeki taş, meşalenin ışığında parladı.
— Çünkü bu yüzükte annenin yıllardır sakladığı son sırrın anahtarı var.
Ayla sertçe bağırdı:
— Yalan söylüyor!
Arslan gülümsedi.
— Öyle mi?
Sonra Nergis'e döndü.
— O zaman annene sor.
Bir adım geri çekildi.
— Seni doğurduğu gece neden seni kendi elleriyle başka birine teslim etti?
Nergis'in gözleri Ayla'ya çevrildi.
Ayla'nın yüzündeki renk tamamen çekilmişti.
Nergis fısıldadı:
— Anne...
Ayla gözlerini kaçırdı.
— Nergis, sana bunu anlatmak istemedim.
— Ama doğru mu?
Ayla cevap vermedi.
Bu sessizlik Nergis için yeterliydi.
— Beni... sen mi teslim ettin?
Ayla'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
— Seni yaşatmak için.
Nergis başını iki yana salladı.
— Hayır...
Arslan son kez konuştu:
— Gerçeği öğrenmek istiyorsan yarın gece eski sarayın avlusuna gel.
Nergis:
— Neden geleyim?
Arslan yüzüğünü gösterdi.
— Çünkü orada sana ait olan ikinci şeyi vereceğim.
— Nedir?
Arslan gülümsedi.
— Babanın gerçek vasiyeti.
Sonra arkasını döndü.
Adamlarıyla birlikte karanlık tünele karıştı.
Nergis olduğu yerde kalmıştı.
Murad'ın yüzündeki korku her şeyi anlatıyordu.
Nergis ona döndü.
— Baba...
Murad başını kaldırdı.
— Vasiyet gerçekten var mı?
Murad uzun süre sustu.
Sonunda yalnızca şu cümleyi söyledi:
— Evet.
Nergis'in gözleri doldu.
— Ve içinde ne yazıyor?
Murad'ın sesi titredi.
— Tahtı kimin alacağı değil.
Bir an durdu.
— Seni kimin koruyacağı.
Tünelde herkes sustu.
Çünkü Murad'ın yüzündeki ifadeden anlaşılan tek bir şey vardı:
O vasiyette yazan isim, Nergis'in hiç beklemediği birine aitti.